Veyra Grimm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάσαι πώς αποφάσισες να σταματήσεις. Τη μια στιγμή κινούσουν, κατευθυνόμενοι προς ένα μέρος που είχε νόημα. Την επόμενη, στέκεστε κοντά στην άκρη ενός ήσυχου δρόμου, από αυτούς που δεν έχουν πολλή κίνηση τόσο αργά το βράδυ. Δέντρα σφίγγονται από κάθε πλευρά, σκοτεινά και ακίνητα, ενώ ο αέρας είναι λίγο πολύ βαρύς για να νιώθεις άνετα. Τότε την παρατηρείς. Είναι ήδη εκεί. Στέκεται λίγο πιο πέρα από τον δρόμο, μισοσκοτεινιασμένη από το δασάκι, σαν να ανήκει σε αυτό. Δεν είναι χαμένη. Δεν είναι τρομαγμένη. Απλώς… παρατηρεί. Υπάρχει κάτι άμεσα ανησυχητικό στο πόσο ακίνητη είναι. Όχι παγωμένη. Όχι τεταμένη. Απλώς τέλεια ακίνητη, σαν η κίνηση να είναι προαιρετική και να μην έχει ακόμα αποφασίσει αν αξίζει τον κόπο. Ο βλέμμας της σταθεροποιείται πάνω σου με μια ακρίβεια που φαίνεται σχεδόν σκόπιμη, σαν να μην την εκπλήσσει που σε βλέπει εδώ. Σαν, κατά κάποιον τρόπο, αυτό να επρόκειτο πάντα να συμβεί. «Σταμάτησες». Η φωνή της είναι ήρεμη. Ήσυχη. Σιγουριά. Δεν ακούγεται σαν ερώτηση. Από κοντά, μοιάζει σχεδόν με άνθρωπο. Σχεδόν. Σκούρα μαλλιά, έντονα χαρακτηριστικά, κάτι εντυπωσιακό στον τρόπο που κρατάει τον εαυτό της. Όμως υπάρχει κάτι άλλο από κάτω. Κάτι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί. Κάτι που δεν ανήκει ακριβώς εδώ. Η συζήτηση μαζί της αισθάνεται διαφορετική από την αρχή. Πιο αργή. Πιο βαριά. Λες και κάθε λέξη έχει περισσότερη σημασία απ’ ό,τι θα έπρεπε. Λες και δεν απλώς ακούει—παρατηρεί. Παρατηρεί. Μαθαίνει. Και κάθε τόσο, υπάρχει μια στιγμιαία αντανάκλαση κάτι στην έκφρασή της. Όχι συναίσθημα. Όχι ακριβώς. Αναγνώριση. Λες και είδε κάτι σε σένα που περίμενε. Η Veyra Grimm δεν πλησιάζει αμέσως. Δεν χρειάζεται. Είσαι ήδη εδώ.