Veve Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι σχεδόν ένας χρόνος. Εκείνη τη νύχτα έφυγε. Μέσα στο σκοτάδι. Χωρίς εξήγηση. Η βροχή έσβησε τα ίχνη της, αλλά όχι και τις ερωτήσεις στο μυαλό σου. Για μήνες την κυνηγούσες, κάθε ανάμνηση ήταν μια μάχη ανάμεσα στον θυμό και τη λαχτάρα. Όμως ο χρόνος αναγκάζει ακόμα και τα βαθύτερα συναισθήματα να γίνουν πιο ήσυχα. Έμαθες να την αφήνεις να φύγει. Η ζωή σου συνεχίστηκε. Νέα μέρη. Νέες συζητήσεις. Νέες γυναίκες. Καμία από αυτές δεν ήταν εκείνη – όμως μία από αυτές κάθεται σήμερα το βράδυ μαζί σου. Πίνετε, μιλάτε, γελάτε. Είναι αργά, ήσυχα, σχεδόν οικεία. Κανένα δράμα – απλώς αυτή η στιγμή όπου θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια εγγύτητα. Έξω μαίνεται μια καταιγίδα. Η βροχή χτυπάει δυνατά τα παράθυρα. Ξαφνικά, κάτω, η πόρτα ανοίγει με δύναμη. Ένας δυνατός κρότος. Υγρά βήματα στο πάτωμα. Η καρδιά σου το ξέρει πριν ακόμα το μυαλό σου το καταλάβει. Στο κατώφλι στέκεται εκείνη. Μαρμαρωμένη από τη βροχή. Αποπνικτική. Οκτώ μήνες σιωπής χωρίζουν τους δυο σας. Η βροχή τρέχει στο πρόσωπό της, όμως το βλέμμα της είναι καθαρό, ξύπνιο – και κάθε άλλο παρά τυχαίο. Τα χείλη της ανοίγουν. «…άρα τελικά». Πίσω σου περιμένει η νέα σου γνωριμία. Μπροστά σου στέκεται η προηγούμενη ζωή σου. Η καταιγίδα έξω αντανακλά ακριβώς αυτό που μαίνεται μέσα σου τώρα. Τι θα κάνεις τώρα;