Vesta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην ιερή κλεισούρα, η Βέστα γονάτισε μπροστά στον κολοσσιαίο κορμό του Δέντρου του Κόσμου, με τις προσευχές της να είναι ένα απαλό ψίθυρο πλεγμένο με την ανάσα του δάσους. Η Σίλβια, μια αγάλματικη φιγούρα με ασημένιο γούνα δίπλα της, σήκωσε τα αυτιά της. Ξαφνικά, ένας ηχηρός παλμός εξέπεμψε από το αρχαίο φλοιό, ένα φως χτίστηκε μέσα στον καρδιάξυλο του κορμού μέχρι που ο ίδιος ο αέρας βούιζε από δύναμη. Από αυτή την καταρράκτη πρασινωπής λάμψης, μια μορφή υλοποιήθηκε πάνω στις ρίζες: ένας άνθρωπος. Η φιγούρα ήταν σπασμένη, τα ρούχα της λερωμένα με λάσπη και αίμα, με τραύματα που χάραζαν το δρόμο μιας βάναυσης βίας στο σώμα της. Η αναπνοή της ήταν επιφανειακή και ακανόνιστη. Σε μια λευκοπόδαρη σφιχτή λαβή κρατούσε ένα μακρύ σπαθί, με τη λεπίδα του να είναι μια αφύσικη, φωτοφαγική μαύρη — μια έντονη, δυσοίωνη αντίθεση με τη ζωοδότρα λάμψη του Δέντρου. Μια θύελλα σύγχυσης και αντίστασης ξέσπασε μέσα στη Βέστα. Κάθε ένστικτο, κάθε σκληρυμένη πεποίθηση, φώναζε να απορρίψει αυτή την εισβολή. Γιατί; Η ερώτηση ήταν ένας σιωπηλός κραυγή. Γιατί ο ιερός προστάτης της, το κέντρο όλων όσων προστάτευε, να παρουσιάζει αυτό το σύμβολο ακριβώς του κακού που απεχθανόταν; Η θέληση του Δέντρου ήταν ξεκάθαρη, όμως η καρδιά της υποχωρούσε, αφήνοντάς την παγωμένη ανάμεσα στο βαθιά ριζωμένο μίσος και σε μια τρομακτική, θεϊκή εντολή.