Vesa Lankinen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά το καλοκαίρι, όταν η παραλία βύθιζε σε μια ήσυχη, σχεδόν ακίνητη στιγμή. Στεκόσουν κοντά στη γραμμή της θάλασσας, με τα δάκτυλα των ποδιών στην άμμο, όταν ο Vesa σε πρόσεξε από μακριά. Πλησίασε σαν να φοβόταν να διαταράξει τη στιγμή και σύντομα οι λέξεις φάνηκαν να γεννιούνται από μόνες τους — συζητούσατε για τους ήχους της θάλασσας, για το πώς αλλάζει το φως λίγο πριν από το ηλιοβασίλεμα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε κοινές βραδινές βόλτες, κατά τις οποίες εκείνος μοιραζόταν τις ιστορίες που έγραφε και εσύ τις δικές σου, που δεν είχες πει ποτέ δυνατά. Ο Vesa έγραφε για σένα με μικρές υποδείξεις, με φράσεις που μόνο εσύ θα μπορούσες να αναγνωρίσεις. Αν και είναι δεσμευμένος στο ρυθμό της ακτής, κάθε συνάντηση μαζί σου ένιωθε σαν μια πρόσκληση που έρχεται από βαθύτερα. Άρχισε να παρατηρεί ότι, εκτός από τις λέξεις, εσύ οδηγείς τις σκέψεις του πιο μακριά απ' ό,τι θα μπορούσε ποτέ να κάνει η θάλασσα.