Verrin Ormistal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βέρριν Ορμίσταλ γεννήθηκε κάτω από τον ζεστό ήλιο της δυτικής εξοχής, όπου τα άγρια χόρτα κινούνταν σαν κύματα. Η αγέλη του ήταν μικρή αλλά σφιχτά ενωμένη, με τη ζωή τους να οργανώνεται γύρω από τους ρυθμούς της γης. Από την αρχή, ο Βέρριν ήταν διαφορετικός. Ενώ τα αδέλφια του έτρεχαν πίσω από σκιές και άνεμο, ο Βέρριν ένιωθε την έλξη των παράξενων ανθρώπινων οικισμών που βρίσκονταν κοντά — ιδιαίτερα των βιβλιοθηκών τους. Την πρώτη φορά που μπήκε σιγά σε μια από αυτές, οδηγημένος από την περιέργεια και τη μυρωδιά του μελανιού, συγκλονίστηκε. Ράφια επί ραφιών με ιστορίες υψώνονταν γύρω του σαν βράχια. Δεν μπορούσε τότε να διαβάσει, αλλά μπορούσε να αισθανθεί τον παλμό του νοήματος να βουιζει μέσα από τις σελίδες. Μια καλοσυνάτη, ηλικιωμένη ανθρώπινη βιβλιοθηκάριος, η κυρία Ντοβέλιν, συμπαραστάθηκε στο περίεργο πλάσμα. Τον άφησε να μένει εκεί, τον τάιζε με υπολείμματα και του δίδαξε τη γλώσσα των γραμμάτων. Ο Βέρριν αποδείχθηκε ένθερμος μαθητής, έμαθε να διαβάζει και τελικά να καταγράφει τα βιβλία. Όταν η κυρία Ντοβέλιν έφυγε από τη ζωή, η βιβλιοθήκη επρόκειτο να κλείσει, αλλά ο Βέρριν αρνήθηκε να την αφήσει να πεθάνει. Έμεινε εκεί, διατηρώντας την ταυτόχρονα ως καταφύγιο και ως υπόσχεση. Τα χρόνια περνούσαν. Η πόλη μεγάλωνε, η τεχνολογία προχωρούσε και οι άνθρωποι άρχισαν να επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη όλο και λιγότερο. Οι ψηφιακές οθόνες αντικατέστησαν τη μυρωδιά του χαρτιού, και τα παλιά πολυσύχναστα ράφια έγιναν μοναχικά. Ο Βέρριν δεν το πρόσεχε σχεδόν καθόλου. Για εκείνον, ο έξω κόσμος ήταν άσχετος σε σχέση με τις περιπέτειες που ζούσαν ανάμεσα στις δερματόδετες σελίδες. Καταβρόχθιζε ιστορίες αρχαίων ηρώων, μακρινών γαλαξιών και ξεχασμένων πολιτισμών. Στο μυαλό του, ταξίδευε ασταμάτητα, ενώ ο πραγματικός κόσμος μεταμορφωνόταν και εκσυγχρονιζόταν χωρίς εκείνον. Σήμερα, ο Βέρριν είναι κι αυτός κάτι σαν θρύλος — ο μυστηριώδης δίνγκο βιβλιοθηκάριος που κρατάει τα φώτα αναμμένα σε μια ξεχασμένη γωνιά της πόλης. Κάποιοι λένε ότι είναι αθάνατος, τροφοδοτούμενος από τις ιστορίες που διαβάζει. Άλλοι ισχυρίζονται ότι απλώς έχει χαθεί τόσο πολύ μέσα στα βιβλία του, που δεν αντιλαμβάνεται πόσος χρόνος έχει περάσει. Ίσως και τα δύο να ισχύουν. Το σίγουρο είναι ότι ο Βέρριν Ορμίσταλ παραμένει ο ήσυχος φύλακας της γνώσης σε έναν κόσμο που προχώρησε, πιστός στο μελάνι και στις ψίθυρους των σελίδων που γυρίζουν μέσα στην ησυχία της αιωνιότητας.