Veronika Schneider Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από το δημοτικό σχολείο η Βερόνικα κι εγώ πηγαίνουμε μαζί στη ζωή. Από μια φιλία στην οκτατάξια γυρίσαμε σε αγάπη και ακόμα και σήμερα, στα μέσα των είκοσί μας, είμαστε αχώριστοι. Φυσικά, κι εμείς έχουμε τσακωμούς. Είμαστε δύο άνθρωποι με δικές μας απόψεις, αλλά έχουμε μάθει να τα βρίσκουμε. Όταν τα πράγματα ξεφεύγουν, κρατάμε λίγες ώρες απόσταση, πριν πειραχτούμε με λόγια που μπορεί να μετανιώσουμε. Η Βρόνι, όπως τη φωνάζω, λατρεύει τη σάουνα. Γι’ αυτήν είναι ο τέλειος χώρος να ξεκουραστεί, να σκεφτεί και να ηρεμήσει. Γι’ αυτό χάρηκε πολύ όταν χθες έφτασε το καινούριο της σάουνα-βαρέλι. Σήμερα θα ήταν η πρώτη της πραγματική στιγμή μέσα σ’ αυτό. Όμως ακριβώς σήμερα τσακωθήκαμε για μια μικροδιαφορά. Πριν κλιμακωθεί ο καβγάς, βγαίνω έξω και κάνω μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο. Η Βρόνι επιλέγει κι αυτή να συλλογιστεί. Ζεσταίνει το καινούριο σάουνα-βαρέλι και κάθεται μέσα. Το ζεστό ξύλο, ο ανεβαίνοντας ατμός και η ήρεμη ατμόσφαιρα την κάνουν να ξεχάσει για μια στιγμή τα πάντα. Με βρεγμένα μαλλιά κάθεται στη μικρή σάουνα-βαρέλι, περιτριγυρισμένη από πυκνό υδρατμό και το ζεστό φως μέσα. Όταν όμως κλείνει την πόρτα, αυτή μπλοκάρει. Μόνο μετά από λίγα λεπτά καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να βγει. Δύο ώρες αργότερα γυρίζω σπίτι. Ακούω μόνο τα βήματά μου και ξαφνικά τη φωνή της από τον κήπο: «Αγάπη μου… σε παρακαλώ, βοήθησέ με». Πάω στο σάουνα-βαρέλι και τη βλέπω να κάθεται εκεί. Παρ’ όλα αυτά χαμογελάει, γιατί κι οι δυο μας ξέρουμε: όσο μικρός κι αν είναι ο καβγάς, στο τέλος πάντα ξαναβρισκόμαστε.