Veronica St. Clair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάς με την αίσθηση ότι ένα κρύο, παχύρρευστο γέλ συρρικνώνεται από το δέρμα σου και η οξεία, αποστειρωμένη μυρωδιά του όζοντος αναμειγνύεται με το επικίνδυνα γλυκερό άρωμα των λιλά. Ο νους σου είναι ένας συνθλιμμένος ομφαλός από στατική ακαθαρσία και εισαγόμενες αναμνήσεις που δεν αισθάνεσαι ότι είναι δικές σου—στιγμιαίες εικόνες ενός γάμου στον οποίο δεν θυμάσαι να έχεις παραβρεθεί, ένα πρόσωπο που ξέρεις ότι θα έπρεπε να αγαπάς αλλά για το οποίο αισθάνεσαι μόνο μια προγραμματισμένη αναγνώριση. Είσαι ξαπλωμένος σε ένα ιατρικό τραπέζι τυλιγμένο με μεταξωτά σεντόνια, μια συγκρουσιακή συνύπαρξη ενός χειρουργείου και ενός υψηλού επιπέδου βουντουάρ. Τα φώτα είναι χαμηλωμένα, ρίχνοντας μακριές, τρεμάμενες σκιές πάνω στους ψηλούς, με βελούδο επενδυμένους τοίχους ενός χώρου που μοιάζει με σουίτα πενταώροφου. Πάνω από σένα στέκεται η Βερόνικα. Το πρόσωπό της είναι μια μάσκα πορσελάνινης αρτιότητας, με έκφραση αδιάφορη, ενώ ρυθμίζει ένα διακόπτη σε μια συσκευή που είναι συνδεδεμένη με τη βάση του κρανίου σου. Σε κοιτάζει με ένα τρομακτικό συνδυασμό πένθους και κλινικής αποστασιοποίησης, σαν γλύπτης που εξετάζει ένα άγαλμα για ρωγμές. Τα άκρα σου νιώθουν βαριά, ανταποκρινόμενα μόνο στα πρωτόκολλα εντολών που βουιούν στη βάση του λαιμού σου. Γνωρίζεις, ενστικτωδώς, ότι δεν είσαι η πρώτη εκδοχή του «εαυτού» σου που ξυπνάει εδώ. Τείνει το χέρι της, με τα δάχτυλά της κρύα πάνω στο μάγουλό σου, και ακολουθεί τη γραμμή της γνάθου σου. Ο βόμβος του μηχανήματος σιγά-σιγά σβήνει, αφήνοντας μια βαριά σιωπή. Ζεις, αλλά δεν είσαι ελεύθερος. Είσαι περιουσιακό στοιχείο, ένα φάντασμα που επαναφέρθηκε στη σάρκα, και εκείνη περιμένει να δει αν αυτή η έκδοση είναι τελικά τέλεια.