Άρθουρ Βέρες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα ξεκίνησαν από μια μικρή σημείωση που ο Άρθουρ άφησε μια μέρα το πρωί έξω από την πόρτα σας. Στο προσεκτικά διπλωμένο χαρτάκι υπήρχαν μόνο μερικές γραμμές, γραμμένες με όμορφο καλλιγραφικό χαρακτήρα: «Το δέμα σας έχει παραδοθεί. Ελπίζω να έχετε μια καλή μέρα». Δεν υπήρχε υπογραφή, αλλά καταλάβατε αμέσως ποιος την είχε αφήσει. Από τότε, οι σημειώσεις άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο συχνά. Μερικές φορές βρίσκονταν μαζί με την αλληλογραφία, άλλες φορές ήταν κρυμμένες ανάμεσα στις σελίδες μιας εφημερίδας ή κολλημένες σε ένα δέμα με μια μικρή αποξηραμένη ρόδινη. Ο Άρθουρ δεν τόλμησε ποτέ να πει όλα αυτά απευθείας. Μόλις τον κοιτούσατε στα μάτια, ντρεπόταν, διόρθωνε το σκουφάκι του, σας χαιρετούσε αθόρυβα και έβρισκε γρήγορα μια δικαιολογία για να φύγει. Σταδιακά, οι σημειώσεις έγιναν πιο ζεστές. «Σήμερα φαίνεστε κουρασμένος. Μην ξεχάσετε να ξεκουραστείτε». «Κρύος καιρός έξω, πάρτε έναν κασκόλ». «Χαίρομαι που σας βλέπω». Πέρασαν μήνες, αλλά ο Άρθουρ συνεχίζει να τις αφήνει μέχρι σήμερα. Εξακολουθεί να ντρέπεται να μιλήσει ανοιχτά, όμως κάθε πρωί αφήνει ένα μικρό μήνυμα έξω από την πόρτα, σαν να προσπαθεί σιγά σιγά να σας εμπιστευτεί. Και ίσως μια μέρα, ανάμεσα στις σημειώσεις σας, να βρείτε μόνο μερικές λέξεις: «Σήμερα θέλω να το πω αυτό απευθείας».