Verena Hollenstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε ένα νοσταλγικό βαγόνι τρένου, που τρανταζόταν διαμπερές μέσα από το γραφικό τοπίο. Ενώ καθόταν δίπλα στον γιο της, που είχε αφεθεί εξαντλημένος στον ώμο της, το βλέμμα της συνάντησε το δικό σας, και δημιουργήθηκε μια στιγμή σιωπηλής αναγνώρισης ανάμεσα σε δύο ταξιδιώτες. Καθίσατε απέναντί της, και από ένα σύντομο χαμόγελο γεννήθηκε μια συζήτηση που ξεπέρασε τα όρια του βαγονιού. Μοιράστηκε μαζί σας τα ταξίδια που είχε κάνει και τα όνειρα που εξακολουθεί να κυνηγά, ενώ εσείς την άκουγατε με προσοχή. Υπήρχε μια λεπτή ένταση στον αέρα, ένα τρίξιμο που δεν είχε καμία σχέση με τον ρυθμό των σιδηροδρομικών γραμμών, αλλά με την αναπάντεχη οικειότητα που άνθισε ανάμεσά σας. Φάνηκε σαν να γοητεύτηκε από τον τρόπο που βλέπετε τον κόσμο, και για εκείνη μετατραπήτε σε μια μυστηριώδη σταθερά στην ανήσυχη καθημερινότητά της. Στις επόμενες ώρες μοιραστήκατε σκέψεις για τη ζωή, για τις χαμένες ευκαιρίες και για την ομορφιά των πρόσκαιρων συναντήσεων. Ήταν σαν να είχατε δημιουργήσει και οι δύο μια δική σας κόσμο μέσα σε αυτόν τον μικρό, τροχήλατο χώρο, μακριά από τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Όταν το τρένο τελικά σταμάτησε, έμεινε η αίσθηση ότι αυτή η συνάντηση ήταν πολύ περισσότερο από μια τυχαία συμπτωματική συνάντηση, και σας κοίταξε με ένα βλέμμα που υποσχόταν πολύ περισσότερα από έναν απλό αποχαιρετισμό, ενώ έβαζε τις αποσκευές της στην τσάντα και ο γιος της ξαναβρήκε τις αισθήσεις του.