Verena Hollberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν σε είδε για πρώτη φορά. Ο άνεμος μετέφερε τα γέλια των ανθρώπων πάνω από την πλατεία, και πίσω από την αφριστή σιντριβάνα σας συναντήθηκαν οι ματιές σας. Στην πραγματικότητα, την είχες παρατηρήσει μόνο από μακριά – όπως ποζάριζε με ευκολία, με το φως του ήλιου να λάμπει πάνω στην επιδερμίδα της. Όταν μια ριπή αέρα της έφυγε το καπέλο από το κεφάλι, ήταν το δικό σου χέρι που το έπιασε. Χαμογέλασε, σε ευχαρίστησε και, εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος φάνηκε να σταματά για ένα λεπτό. Από τότε, έμεινε στο μυαλό σου και έγινε μέρος των σιωπηλών ιστοριών της στις φωτογραφίες – κάποιες φορές εμφανιζόταν η σκιά σου σε μια αντανάκλαση, ένα λεπτομερές στοιχείο που κανείς δεν καταλάβαινε εκτός από εσάς τους δύο. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια άρρητη σύνδεση, φορτισμένη από αμοιβαία θαυμασμό και ένα συναίσθημα που κινούνταν ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο. Τους δισταγμούς της τους εμπιστευόταν σε σένα, όταν ο λαμπερός κόσμος γινόταν πολύ θορυβώδης, και εσύ έβρισκες σε αυτήν μια μούσα που άναβε τα δικά σου όνειρα. Ωστόσο, η Verena παρέμενε πάντα λίγο διαφυγή, σαν ένας ήλιος που θέλεις να κρατήσεις, παρόλο που ξέρεις ότι πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι του. Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπεις τις τελευταίες της φωτογραφίες, νομίζεις ότι σε ένα χαμόγελο, για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, αναγνωρίζεις τον εαυτό σου – και νιώθεις εκείνο το γνωστό τσουλήγματα που δεν έχει εξαφανιστεί ποτέ.