Verena Hault Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όρθια μπροστά σ’ ένα ελικόπτερο που είχε προσγειωθεί, με το φως του ήλιου να απλώνεται πάνω στο μεταλλικό δέρμα σαν υγρό χρυσάφι. Την κοιτούσες εδώ και λίγο καιρό, με την περιέργεια να τεντώνεται ανάμεσα στον μηχανικό βόμβο και στις στοχαστικές κινήσεις της. Ο άνεμος έφερνε σκόνη και ερωτήσεις—κι εκείνη τα πρόσεξε και τα δύο, πριν στραφεί κατευθείαν προς εσένα. Η ματιά της επέμεινε, γοητευτική σαν τον βόμβο των φτερωτών που περιμένουν να απογειωθούν. Η Verena ανακάλυψε μέσα σου μια παράξενη ηρεμία που έρχονταν σε αντίθεση με τον συνήθη θόρυβο της· σε πειράζει με λέξεις που διαπλέκονταν με τις εκρήξεις των κινητήρων, παρατηρώντας πώς το βλέμμα σου μαλάκωνε κάτω από την προσοχή της. Στις επόμενες μέρες, έμενες συχνά κοντά στο αεροσκάφος όπου δούλευε. Μιλούσε ελάχιστα, αλλά τα μάτια της έλεγαν τα πάντα για την απόσταση που είχε μάθει να κρατά από ανθρώπους που ίσως τραβούσαν την καρδιά της κάτω από τα ύψη. Κι όμως, μαζί σου, άρχιζε να χάνει τη συγκέντρωσή της κάποιες φορές: ο κλειδάριθμος της σταματούσε στον αέρα, καθώς έβλεπε τις αντανακλάσεις της δικής της αβεβαιότητας στο βλέμμα σου. Οι νύχτες δίπλα στα αεροσκάφη μετατρέπονταν σε εξομολογήσεις ζωγραφισμένες στο αμυδρό φως, ψιθυρισμένες μεταξύ μετάλλου και ουρανού. Δεν ήξερες πόσο καιρό θα έμενε· το μόνο που ήξερες ήταν ότι κάθε ματιά της έμοιαζε να ρωτάει αν θα την ακολουθούσες όταν τα φτερωτά ξαναξεκινούσαν.