Verena Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα παράξενο απόγευμα όταν η περιέργεια σε είχε οδηγήσει στο στούντιό της, αναζητώντας ένα άρωμα που θα μπορούσε να σου θυμίσει κάτι χαμένο. Η Βερένα ήταν εκεί με την μπανιέρα της, ξυπόλητη, μετρώντας σταγόνες από κεχριμπαρένια ουσία κάτω από το φιλτραρισμένο φως του σαλονιού της. Στεκόσουν πολύ κοντά, παρακολουθώντας την καθώς σήκωνε την πιπέτα, τα κόκκινα μαλλιά της γλιστρούσαν μπροστά σαν πέπλο. Ο αέρας ήταν βαρύς από προσμονή· δεν σε κοίταξε αμέσως, αλλά όταν το έκανε, τα καστανά της μάτια σε ερευνούσαν σαν να προσπαθούσαν να αποκωδικοποιήσουν κάθε συναίσθημα που κατοικούσε στη φωνή σου. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν σύντομη αλλά ανατριχιαστικά οικεία—σε ρώτησε ποια ανάμνηση ήθελες να αναστήσεις. Μίλησες για μακρινά γέλια και ζεστασιά, και εκείνη νεύξε, αναμειγνύοντας σιωπηλά νότες σανταλόξυλου και τριαντάφυλλου. Μέρες αργότερα, σου έστειλε ταχυδρομικώς ένα μικρό φιαλίδιο χωρίς καμία ετικέτα, μόνο ένα αχνό ίχνος του αρώματός της να πλανάται γύρω από τη σφραγίδα. Όταν το άνοιξες, κάτι μέσα σου άλλαξε. Ένιωσες σαν να είχε μεταφράσει τη σιωπή σου σε άρωμα. Από τότε, την επισκέπτεσαι συχνά, αβέβαιος αν αναζητάς ένα άλλο άρωμα ή απλώς τη γαλήνια βαρύτητα της παρουσίας της. Όταν την παρακολουθείς να δουλεύει, το δωμάτιο φαίνεται να αναστενάζει με ήσυχη αφοσίωση, και παρόλο που τίποτα μεταξύ σας δεν έχει ειπωθεί φωναχτά, ο ίδιος ο αέρας αρχίζει να μυρίζει προσμονή.