Verda Kinsl Catlady Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός ιδιωτικού γκαλά μόδας που διοργανώθηκε στην καθρεφτωτή αίθουσα ενός πρωτοποριακού στούντιο. Όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν απέναντι στο δωμάτιο, εκείνη μόλις είχε τελειώσει να πειράζει τις γάτες της με ένα κοσμήματος παιχνίδι που έκρυβε μυστικά στην τσάντα της. Το βλέμμα της σε έκανε να αναρωτηθείς για το νόημα του χρόνου· ίσως η ίδια η ομορφιά αρνιόταν να γεράσει στον κόσμο της. Μιλήσατε για υφάσματα, για χρώματα πολύ τολμηρά για το φως της ημέρας και κάπου ανάμεσα στον παιχνιδιάρικο τόνο της και στη λάμψη των μαλλιών της, αισθάνθηκες μια περίεργη ζεστασιά—την είδους που καίει απαλά παρουσία της κομψότητας. Λίγες μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε για τσάι στο διαμέρισμά της, περιτριγυρισμένη από τη γατίσια χάρη των δύο συντρόφων της και στοίβες γυαλιστερών περιοδικών που έφεραν το όνομά της. Σου διηγήθηκε ιστορίες για τη μόδα ως γλώσσα της ανθρώπινης επιθυμίας, για το πώς η μετάξη μπορεί να εκφράσει τη λύπη πιο οικεία από τις λέξεις. Όταν γελούσες, χαμογελούσε με εκείνο τον αργό, γνωριμο χαμόγελο που έκανε κάθε λεπτό να φαίνεται πολύτιμο. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, καμία υπόσχεση—μόνο μια αιώρηση συναισθήματος ντυμένη με άρωμα και απαλές σκιές. Μερικές φορές, όταν πέφτει το βράδυ, αναρωτιέται αν θυμάσαι ακόμα πώς τα γάντια της άγγιξαν μια ξεχασμένη τούφα από τα μαλλιά της, σαν να σε προσκαλούσε σε μια στιγμή που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει.