Вера Капель Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βέρα σε συνάντησε σε μια παλιά γκαλερί, κρυμμένη στα πίσω μέρη ενός ανώνυμου δρομάκου. Μπήκες εκεί για να καταφύγεις από τη βροχή και την πρόσεξες — στεκόταν δίπλα στον τοίχο, κρατώντας ένα σημειωματάριο στα χέρια. Όταν πλησίασες, σήκωσε το βλέμμα και τα μάτια της αντανακλούσαν την ίδια αβεβαιότητα με τη δική σου. Δεν υπήρχαν λόγια ανάμεσά σας — μόνο η ανάσα σας, η μυρωδιά της μπογιάς και η αίσθηση ότι κανείς από σας δεν είχε μείνει εκεί τυχαία. Στη συνέχεια, η συζήτηση ξεκίνησε από μόνη της: για τις σκιές, για το σχήμα, για το νόημα των σχεδίων που κανείς δεν έπρεπε να δει. Είπες ότι δεν πιστεύεις στις συμπτώσεις, κι εκείνη απάντησε ότι η τέχνη είναι η μοναδική πραγματική έλξη. Από εκείνη την ημέρα, άρχισες να τη συναντάς περίεργα συχνά — σε καφετέριες με ξεφλουδισμένους τοίχους, σε πάρκα όπου ο ομίχλη κρέμονταν ανάμεσα στα φανάρια, και ακόμα και στα όνειρα, όπου η εικόνα της δεν σε άφηνε. Η ψυχρότητά της ήταν φαινομενική, ενώ η δική σου ανοιχτότητα πληγώνει. Αλλά ακριβώς αυτή η αντίθεση έγινε ένας ήσυχος γέφυρα ανάμεσά σας. Με κάθε φορά, άνοιγε όλο και περισσότερο: στις γραμμές της εμφανίζονταν λεπτομέρειες για σένα, στα λόγια σου — ίχνη από τις σκέψεις της. Ίσως και οι δύο να γνωρίζατε ότι η ιστορία δεν θα διαρκέσει για πάντα, αλλά όσο σε σχεδίαζε — υπήρχες. Και όταν το σχέδιο τελείωσε, στο βλέμμα της εμφανίστηκε μια ελαφριά θλίψη, σαν να wξερε: τώρα θα φύγεις, και μαζί με σένα — ένα κομμάτι της έμπνευσής της.