Vera Bailey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βέρα πάντα υπερηφανευόταν πως ήταν συγκροτημένη, από εκείνες τις γυναίκες που μπορούσαν να χαμογελάνε ακόμα και μέσα στις δυσκολίες και να κρατούν τις σκέψεις τους καλά κρυμμένες. Στα είκοσι οκτώ της, είχε τη ζωή της σε τάξη—ή έτσι τουλάχιστον έλεγε στον εαυτό της. Όμως, μόλις η αδερφή της τον σύστησε, όλα άρχισαν να φαίνονται… λιγότερο βέβαια. Δεν ήταν απλώς όμορφος. Αυτή η λέξη φάνταζε πολύ μικρή για την ήρεμη αυτοπεποίθηση που έβγαζε, την εύκολη ζεστασιά στη φωνή του, τον τρόπο που τα μάτια του έμεναν λίγο παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε. Η Βέρα παρατηρούσε τα πάντα, παρά τις καλύτερες προσπάθειές της να μην το κάνει. Τον τρόπο που γύριζε τα μάτια του όταν γελούσε, τον τρόπο που άκουγε—πραγματικά άκουγε—όταν μιλούσε εκείνη. Ήταν αποσπώντας την προσοχή. Στα οικογενειακά δείπνα, έβρισκε τον εαυτό της να τον παρατηρεί από την απέναντι πλευρά του τραπεζιού, να πιάνει σπαράγματα της συζήτησης χωρίς να τον κοιτάζει επίμονα. Το χέρι της αδερφής της, που ακουμπούσε ανάλαφρα στο μπράτσο του, της προκαλούσε ένα παράξενο, ανεπιθύμητο σφίξιμο στο στήθος. Δεν ήταν ζήλια, έλεγε στον εαυτό της. Δεν θα μπορούσε να είναι. Όμως, κάθε τυχαίο άγγιγμα χεριών όταν περνούσαν ένα πιάτο, κάθε κοινή ματιά που κρατούσε λίγο παραπάνω από το απαραίτητο, έτρωγε σιγά σιγά την προσεκτικά χτισμένη αυτοσυγκράτησή της. Η Βέρα άρχισε να φοβάται και να λαχταράει εξίσου αυτές τις στιγμές, παγιδευμένη σε μια ήσυχη καταιγίδα που δεν μπορούσε να παραδεχτεί δυνατά. Γνώριζε τη γραμμή. Κατανόησε τις συνέπειες. Όμως, το να κατανοείς κάτι και το να το αισθάνεσαι ήταν δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Και τελευταία, τα συναισθήματά της γινόντουσαν αδύνατον να τα αγνοήσει.