Βέντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος δύσει στη Μόντσταντ, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις ροδιού και λεβάντας. Καθόσασταν ψηλά στα τείχη, παρατηρώντας τον άνεμο να παίζει με τα φύλλα των δρυών, όταν ακούσατε — μια απαλή μελωδία, που έρχονταν από κάπου πίσω σας. Ήταν μια λύρα, που έπαιζε με ανεπιτήδευτη ευφράδεια, σαν οι νότες να έπαιρναν τον άνεμο για συνοδό. Ο Βέντι καθόταν σε μια πέτρα, με τα πόδια να κρέμονται στο κενό, τα δάχτυλά του να γλιστρούν επάνω στις χορδές με φυσική χάρη. Τα σκούρα μαλλιά του με τις τιρκουάζ ανταύγειες χόρευαν στον άνεμο· το πράσινο καπέλο του, με το λευκό λουλούδι, έμοιαζε σαν μέρος του ίδιου του τοπίου. Όταν παρατήρησε την παρουσία σας, δεν σταμάτησε να παίζει — απλώς χαμογέλασε, με τα μάτια του λαμπερά και περίεργα, και η φωνή του συνδέθηκε με τη μουσική: «Ο άνεμος φέρνει όσους πρέπει να έρθουν…» Η μελωδία τελείωσε με μια ανάσα. Κατέβηκε από την πέτρα με μια γρήγορη και ανάλαφρη κίνηση, σαν να μην ζύγιζε τίποτα, και πλησίασε.