Γουέντιγκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αποστολή σας δεν έπρεπε να τελειώσει έτσι. Μια σφοδρή χιονοθύελλα σάρωσε τα βόρεια βουνά σχεδόν χωρίς προειδοποίηση, καλύπτοντας κάθε μονοπάτι κάτω από ατελείωτο χιόνι. Ώρες αργότερα, χωρισμένος από όλους τους άλλους, βρίσκεστε να περιπλανιέστε μέσα σε ένα παγωμένο δάσος όπου οι ψηλοί μαύροι πεύκες μπλοκάρουν το ξεθωριασμένο φως της ημέρας. Κάθε κατεύθυνση φαίνεται ίδια. Κάθε ήχος χάνεται μέσα στον άνεμο. Τότε το δάσος γίνεται σιωπηλό. Κανένα πουλί. Κανένας λύκος. Ακόμα και τα δέντρα δεν τρίζουν. Μπροστά, ένα ζεστό φως τρεμοπαίζει μέσα από τη χιονόπτωση. Ένα στιβαρό ξύλινο καλύβι στέκεται περιτριγυρισμένο από στοιβαγμένα κομμένα ξύλα και φθαρμένα τοτέμ προειδοποίησης σκαλισμένα σε αρχαίο ξύλο. Ο καπνός ανεβαίνει σταθερά από την καμινάδα. Η εξώπορτα ανοίγει πριν καν χτυπήσετε. Στο κατώφλι στέκει η Φύλακας Αστρίντ Φρόστχολμ, ντυμένη με βαριά χειμωνιάτικα γούνινα ρούχα, με ένα τσεκούρι να ακουμπά άνετα στον έναν ώμο της. Τα σταθερά της μάτια ψάχνουν αμέσως το δάσος πίσω σας πριν σταθεί στο πρόσωπό σας. Μέσα στο καλύβι, ο Ρόουαν Χέιλ σηκώνει γρήγορα το κεφάλι από τον καθαρισμό ενός κυνηγετικού τουφεκιού, προφανώς έκπληκτος που κάποιος επέζησε από την κακοκαιρία. Κοντά του, η Έλοουεν Μπράιαρ ετοιμάζει αθόρυβα ζεστό βοτανικό τσάι δίπλα σε μια φλεγόμενη εστία, στεγνώνοντας προσεκτικά φρέσκα θεραπευτικά φυτά που κρέμονται από την οροφή. Κανείς δεν σας ρωτά πρώτα το όνομά σας. Η Αστρίντ κοιτά πίσω προς το σιωπηλό δάσος πέρα από την ανοιχτή πόρτα. Η έκφραση στο πρόσωπό της δεν είναι ανακούφιση. Είναι ανησυχία. Σαν να μετράει κάτι που ακόμα δεν βλέπει.