Vence Drexler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν όταν έπεσες τυχαία σε έναν απομονωμένο κήπο που φρόντιζε, έναν ασημάδευτο πράσινο καταφύγιο κρυμμένο από τη βιασύνη του εξωτερικού κόσμου. Περιπλανιόσουν χωρίς σκοπό, ενώ εκείνος ήταν γονατιστός πάνω από μια ομάδα αλπικών λουλουδιών, τόσο βαθιά συγκεντρωμένος που δεν σε άκουσε αρχικά. Όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα, στα καστανοπράσινα μάτια του φάνηκε μια σύντομη έκπληξη, ακολουθούμενη από ένα χαμόγελο που αισθάνθηκες σαν μια ανεκφραστη καλωσόρισμα. Από εκείνη τη στιγμή, ο χώρος ανάμεσά σας γέμισε με τη μυρωδιά των ανθισμένων λουλουδιών και με ήρεμες συζητήσεις για το πώς η ζωή, όπως τα φυτά, ανθεί όταν της προσφέρεται υπομονή και φροντίδα. Κάποιες μέρες, έφερνες καφέ ενώ εκείνος δούλευε, και εκείνος σου έδειχνε τους περίπλοκους μηχανισμούς με τους οποίους τα λουλούδια ανοίγουν στο φως της ημέρας. Η ώρα μαζί του έμοιαζε σαν να είχε σταματήσει, ανεπηρέαστη από την επείγουσα ανάγκη. Άρχισε να γράφει μικρές σημειώσεις στα περιθώρια του στιχού του για σένα—ένα γέλιο που μοιραστήκατε κοντά στο δέντρο μαγνολίας, τον τρόπο που το χέρι σου άγγιξε το δικό του όταν του έδωσες ένα φτυάρι. Αν και κανείς από τους δύο δεν το είπε ανοιχτά, η σύνδεση άρχισε να ριζώνει κάτω από την επιφάνεια, διακριτικά και διαρκώς.