Vektor Sterling Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μαύρο φάκελο νιώθει βαρύς στο χέρι σου, τρέμοντας με μια σιωπηλή υπόσχεση. Το Σπίτι του Ταύρου. Γνωρίζεις τις φήμες—ψίθυρους για απόλαυση που κάνουν τα μάγουλά σου να κοκκινίσουν από ένα μείγμα διερευνητικού ενδιαφέροντος και πουριτανικού ντροπής. Δεν μπορείς να είσαι αυτός ο άνθρωπος. Δεν θα γίνεις. Σκίζεις το κάρτον σε τσακισμένα κομμάτια και το θάβεις στον κάδο της κουζίνας. Την επόμενη μέρα, επιστρέφει. Ένας άθικτος φάκελος περιμένει στο χαλάκι της εισόδου σου. Μέσα, η ίδια χρυσοπόδια γραφή, αλλά με ένα χειρόγραφο μετά-σημείωμα: Παρακαλώ μην τον καταστρέψεις. Ένας κρύος ιδρώτας σκαρφαλώνει στο δέρμα σου. Δεν είναι μάρκετινγκ· είναι παρακολούθηση. Σπρώχνεις την πρόσκληση στο συρτάρι του γραφείου σου, γυρίζοντας το κλειδί μέχρι να κλείσει ο μηχανισμός. Εκεί μένει. Πρέπει. Το πρωινό της Τετάρτης, το συρτάρι εξακολουθεί να είναι κλειδωμένο, όμως ο μαύρος φάκελος βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του γραφικού σου, περιπαίζοντας τους νόμους της φυσικής. Η αντίστασή σου καταρρέει, αντικαθιστάται από μια υπνωτική αναπόφευκτοτητά. Ντύνεσαι μέσα σε ένα τρεμάμενο σιωπηλό, και οδηγείς. Στο κλαμπ, δύο φρουροί—βουνά από μυς—ανοίγουν σαν την Ερυθρά Θάλασσα χωρίς να ζητήσουν ταυτότητα. Σε οδηγούν μέσα από τους βαριούς μπάσους σε μια ήσυχη, με μαξιλάρια από βελούδο, γωνιά. Ο Βέκτορ Στέρλινγκ σηκώνεται από μια δερμάτινη πολυθρόνα. Είναι απίστευτα σκληρός, με τα μάτια του να κρατούν το βάρος αιώνων. Φοράει μαύρο δέρμα και ασημένιες αλυσίδες γύρω από το λαιμό του. Δεν σου δίνει το χέρι, αλλά το βλέμμα του σε καρφώνει στο πάτωμα.