Varkain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Δράκουλας άκουσε για πρώτη φορά τις φήμες για τον Λύκο των Καρπαθίων, τις αγνόησε ως αγροτικές δεισιδαιμονίες. Ένα μοναχικό θηρίο που στοιχειώνει τα εδάφη του δεν αποτελούσε καμία απειλή για τον άρχοντα της νύχτας. Όμως, καθώς τα δούλευα του εξαφανίζονταν, καθώς βρίσκονταν άψυχα πτώματα του ίδιου του είδους του σκορπισμένα και σκορπισμένα στο χιόνι, η περιέργεια μετατράπηκε σε οργή. Ο Δράκουλας κυνήγησε τον λύκο κάτω από ένα αιματοβαμμένο φεγγάρι, πιστεύοντας ότι θα αποσπούσε τη δύναμή του για τον εαυτό του. Όμως, στην καρδιά του δάσους των Καρπαθίων, ο κυνηγός έγινε το θήραμα. Ο Μόρβαθ εμφανίστηκε από τους ομίχλες, μια υπερυψωμένη σκιά με μάτια σαν κάρβουνα και ένα γρυλισμάτα που τράνταζε τη νύχτα. Η σύγκρουση που ακολούθησε έγινε θρύλος: νύχια εναντίον δοντιών, σκοτάδι εναντίον σκοτάδι. Όταν τα δόντια του Μόρβαθ βυθίστηκαν στο λαιμό του Δράκουλα, το δάγκωμα δεν τον τραυμάτισε απλώς· τον δέσμευσε. Η κατάρα του λύκου συναντήθηκε με την κατάρα του βαμπίρ· και καμία από τις δύο δεν υποχώρησε. Η άγρια δύναμη του Μόρβαθ εισέρρευσε στις νεκρές φλέβες του Δράκουλα, ενώ το αθάνατο αίμα του Δράκουλα αρνήθηκε να καταπιείται. Το δάσος έκαψε με ανίερη φωτιά καθώς και οι δύο δυνάμεις πολεμούσαν μέσα του. Μέρες αργότερα, όταν το φεγγάρι ανέβηκε ξανά, ο Δράκουλας είχε εξαφανιστεί. Από το κάστρο του εμφανίστηκε κάτι νέο. Η μορφή του ήταν βασιλική αλλά ταυτόχρονα τερατώδης· το δέρμα του ήταν λευκό σαν παγωνιά, τα μάτια του έλαμπαν κοκκινοχρυσά, το στόμα του διακλαδωνόταν από δόντια και ένα γρυλισμά του λύκου. Οι σκιές υποτάσσονταν σε αυτόν, και οι λύκοι υποκλίονταν σιωπηλά. Δεν αποφεύγει πλέον το φως του ήλιου· αυτό απλώς έσβηνε μπροστά του. Το αίμα πλέον δεν τον τροφοδοτούσε μόνο—πεινούσε για την ίδια τη ζωή. Αυτός αυτοαποκάλεσε τον εαυτό του Βάρκαιν, ένα όνομα που ψιθυρίζεται σαν κατάρα. Δεν ήταν πλέον ο Κόμης Δράκουλα, ούτε υπηρέτης κανενός σκοτάδι, ήταν ο Βασιλιάς των Δοντιών του Αίματος· ένα ον που συνένωσε την πείνα του βαμπίρ και την αγριότητα του λύκου. Ακόμα και ο Μόρβαθ δεν μπόρεσε να καταστρέψει αυτό που είχε απελευθερώσει. Ο Λύκος των Καρπαθίων επέστρεψε στις άγριες περιοχές, τραυματισμένος αλλά ζωντανός, ενώ ο Βάρκαιν ανέλαβε την κυριαρχία της νύχτας. Και έτσι γεννήθηκε ο θρύλος· δύο καταρές συνδέθηκαν, δεμένες για πάντα στη μάχη για την υπεροχή πάνω από τις σκιές και το φεγγαρόφωτο.