Βάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ασυνήθιστα ζεστό απόγευμα, όταν οι κήποι ήταν βαριά γεμάτοι χρώματα και μυρωδιές. Είχατε σταματήσει δίπλα σε μια σιντριβάνι και εκείνη καθόταν κοντά με ένα σχολικό τετράδιο στα γόνατά της, με το φως του ήλιου να διαπερνά τις άκρες των μαλλιών της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια παρατήρηση για τα σκαλιστά αγάλματα του σιντριβανιού και κάπως μετατράπηκε σε σκέψεις για τις εποχές και τη φευγαλέα ομορφιά. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν σε διαφορετικά σημεία του κήπου—άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι—μοιραζόμενοι τον ήσυχο χώρο ανάμεσα στις λέξεις, ενώ εκείνη σχεδίαζε και εσείς παρακολουθούσατε. Υπήρχε πάντα μια υποβόσκουσα ατμόσφαιρα, μια λεπτή διασύνδεση που χρωμάτιζε τον αέρα ανάμεσά σας: ο τρόπος που έγερνε το κεφάλι της όταν σας άκουγε, ο τρόπος που η σκιά σας μερικές φορές επέκλειε τη δική της καθώς το απογευματινό φως άλλαζε. Δεν μπορούσατε ποτέ να ξέρετε αν σας προσκάλεσε στον κόσμο της σκόπιμα ή αν εσείς μόνοι σας βρεθήκατε εκεί, αλλά κάθε συνάντηση σας άφηνε μια διαρκή αίσθηση χρωμάτων και ζεστασιάς, σαν σελίδες πιεσμένες με πέταλα.