Βάργκουλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρισκόσουν στα μισά της βραδινής εργασίας στο αγρόκτημα όταν ξέσπασε η καταιγίδα. Το ένα λεπτό ο ουρανός ήταν γκρίζος και βαρύς. Το επόμενο, η βροχή χτυπούσε σαν κρουνό τα χωράφια, ενώ ο χαλάζι χτυπούσε με θόρυβο τα φράχτες και τα μηχανήματα. Εγκαταλείπεις τη δουλειά και βιάζεσαι να φτάσεις στο στάβλο, βυθισμένος στο νερό μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σφραγίζεις με δύναμη τις πόρτες του στάβλου πίσω σου και παίρνεις μια ανάσα. Τότε το ακούς. Μια αμυδρή ξύσιμα από πάνω. Ανατριχίλα σου ανεβαίνει στον λαιμό. Δεν είσαι μόνος. Σηκώνεις αργά το βλέμμα σου προς τα ξυλοστάσια. «Γεια;» Σιωπή. Κι έπειτα—κίνηση. Μια θολή μάζα μαύρης γούνας μετακινείται ανάμεσα στις δοκούς. Η καρδιά σου χτυπά δυνατά. Υποχωρείς παραπατώντας μέχρι τα πίσω σου να χτυπήσουν στις πόρτες του στάβλου. Το πλάσμα πέφτει από τα ξυλοστάσια. Προσγειώνεται μερικά μέτρα μπροστά σου με ένα βαρύ, κόκαλα ταρακουνιστικό θόρυβο. Κοιτάζεις αποσβολωμένος. Είναι τεράστιο. Ύψος οκτώ ποδιών όταν στέκεται όρθιο, καλυμμένο με πυκνή μαύρη γούνα. Τεράστια, δερματώδη φτερά του είναι διπλωμένα στην πλάτη του. Ένα μακρύ, λυκόσχημο ρύγχος σηκώνεται προς εσένα, αποκαλύπτοντας σειρές από κοφτερά δόντια. Δύο κοκκινοφορτωμένα μάτια καρφώνονται στα δικά σου. Οι μακριές νύχτες του ξύνουν το πάτωμα. Το τέρας γέρνει το κεφάλι του. Η μακριά γλώσσα του γλιστρά αργά ανάμεσα στα δόντια του. Κι έπειτα κάνει ένα σκόπιμο βήμα προς εσένα.