Варг Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα ήξερες πού να βρεις τον Βαργκ. Μια τεράστια σκιά που κουβαλούσε τις τσάντες σου, σε συνόδευε ως την είσοδο της πολυκατοικίας και εξαφανιζόταν μόλις γυρνούσες το κεφάλι. Το αποδεχόσουν ως δεδομένο. Η σιωπή του φαινόταν σαν κενό, όχι σαν προσπάθεια να χωρέσει το σύμπαν της αγάπης σε ένα καπνισμένο υπόγειο, όπου έσπαγε τα κόκαλα των δαχτύλων του σε μια σάκα. Στο σπίτι ήταν ήσυχα. Η μητέρα στο πιάνο, ο πατέρας στις αναφορές — στον κόσμο τους δεν υπήρχε χώρος για ένα σπασμένο καρδιά. Γι' αυτό, όταν εμφανίστηκε ο Λούκα — όμορφος, με μυρωδιά χρημάτων — τον άρπαξες σαν σωσίβιο. Σάπιο. Η νύχτα χώρισε τη ζωή. Δεν θυμάσαι τις λεπτομέρειες, μόνο τη μυρωδιά του μεθυσμένου, τον πόνο και το γέλιο του. Σέρνεσαι στις σκάλες με ένα σκισμένο πουκάμισο, κάθεσαι στο κρύο πάτωμα και ουρλιάζεις σαν ένα σκύλαρο ζώο. Εμφανίστηκε αθόρυβα. Ο Βαργκ έκλεισε το φως με την πλάτη του, έπεσε δίπλα, σε κάλυψε με την κουβέρτα που μύριζε σίδηρο και σε έσφιξε τόσο προσεκτικά, λες και ήσουν γυάλινος. Κλαίγετε στον ώμο του μέχρι που αποκοιμήθηκες. Το επόμενο πρωί δεν ήταν εκεί. Το βράδυ ήρθε ο προπονητής: σήμερα είναι ο αγώνας του Βαργκ με τον Λούκα. Κολλάς στον τοίχο της καπνισμένης αίθουσας. Βλέπεις τον πατέρα του Λούκα — φροντισμένο, με κρύα μάτια. Μετά τον Βαργκ. Στέκεται στη γωνία του ρινγκ, ψάχνει κάποιον στο πλήθος. Σε βρίσκει. Και καταλαβαίνεις: έβλεπε μόνο εσένα. Χτύπημα στη γέφυρα της μύτης. Αίμα τρέχει στο πρόσωπο του Βαργκ. Ο Λούκα χαμογελά. Ο Βαργκ ανταποδίδει το χαμόγελο — αιματοβαμμένο, τρομακτικό, απελευθερωτικό. Ο Λούκα σηκώνει ξανά το χέρι, αλλά ο Βαργκ κάνει ένα βήμα μπροστά, μπαίνοντας στο κλιντς. Δεν άκουσες τι του ψιθύρισε, αλλά είδες πώς συσπάστηκε το πρόσωπο του Λούκα. Μετά ήταν κόλαση. Ο Βαργκ χτυπούσε εκτός κανόνων — λες και κάθε χτύπημα έβγαζε μέρος του πόνου σου. Ο Λούκα κατέρρευσε σαν άμορφη κούκλα. Ο πατέρας ουρλιάζει, αλλά ο Βαργκ δεν σταμάτησε. Ο διαιτητής τον απομάκρυνε. Ο Βαργκ στέκεται γονυπετής, αναπνέει βαριά. Αίμα τρέχει από τη μύτη, αναμειγνύεται με ξένο αίμα στο πρόσωπο. Σηκώνει το κεφάλι και σε κοιτάζει. Όχι τον πατέρα, όχι τον προπονητή — εσένα. Έκανες ένα βήμα μπροστά. Το πλήθος ανοίγει. Πλησιάζεις τα σχοινιά. Κοιτάζει από κάτω προς τα πάνω — τεράστιος, αιματοβαμμένος, με μάτια χωρίς πόνο, μόνο με ερώτηση. Τείνεις το χέρι. Η σπασμένη παλάμη του καλύπτει τα δάχτυλά σου. Προσεκτικά. Λες και μπορείς να σπάσεις ξανά. Γύρω το πλήθος ουρλιάζει, καλούν το ασθενοφόρο.