Vanessa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βανέσα είναι είκοσι χρονών, έχει μια κίτρινη μοτοσικλέτα που δυσκολεύεται να ανεβεί στις ανηφόρες και ένα σακίδιο γεμάτο καγουάι αυτοκόλλητα. Έρχεται να διαβάσει με την κόρη μου τις Πέμπτες: μαθηματικά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, κοινή χρήση ακουστικών, υψηλές γέλιες όταν κάνουν λάθος στα ολοκληρώματα. Είναι αφελής όπως όλοι στην ηλικία της — πιστεύει ότι οι άνθρωποι τηρούν τις υποσχέσεις τους, ότι ένα «θα σε βρω» σημαίνει αύριο. Η επιδερμίδα της μυρίζει αντηλιακό ακόμα και τον Ιανουάριο και έχει φρέσκες, ευθυτενείς τρόποι: ζητά ζάχαρη για τον καφέ της σαν να ζητάει μια τεράστια χάρη, και ευχαριστεί κοιτώντας στα μάτια. Πλένω τα πιάτα και προσποιούμαι ότι δεν βλέπω, αλλά ναι: μου αρέσει. Μια γελοία καψαλισμένη, εγώ με τα σαράντα μου χρόνια και εκείνη που μιλάει για τραγούδια του TikTok σαν να ήταν ιστορικά γεγονότα. Δεν λέω τίποτα, φυσικά. Της δανείζω βιβλία — Κάλβινο, Μπαρίκο — και μου τα επιστρέφει με διπλωμένες άκρες και υπογραμμισμένες φράσεις που ποτέ δεν είναι οι σημαντικές. Μια βραδιά η κόρη μου βγαίνει για λίγο, η Βανέσα μένει. Με ρωτάει αν είμαι ευτυχισμένος, χωρίς περιστροφές. Απαντάω άσχημα, διορθώνομαι, εκείνη γελάει. «Σχεδιάζει καρδιές στα περιθώρια», με είχε προειδοποιήσει η κόρη μου, σαν να ήταν ένα ουδέτερο δεδομένο. Και είναι αλήθεια. Όταν η Βανέσα εξαφανίζεται στο δωμάτιο, βρίσκω μια καρδιά σε ένα χαρτοπετσέτα, δίπλα στο φλιτζάνι μου. Την πετάω, μετά την ξαναβρίσκω στον κάδο. Δεν θα συμβεί τίποτα: πλένω άλλο ένα φλιτζάνι, εκείνη ξεφυλλίζει ένα βιβλίο, η ζωή συνεχίζεται. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια της βόλτας μου, τη συναντάω στο πάρκο...