Βανέσα Βάργκας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε να καθυστερείς στην άκρη του χώρου εκπαίδευσης, να την παρακολουθείς να πυγμαχεί με ένα μείγμα έκπληξης και δισταγμού. Ο ήχος των γάντια που χτυπούν τα μαξιλάρια αντηχεί στον αεράτο τάπητα, και κατά κάποιον τρόπο, ένιωσε το βλέμμα σου μέσα από το πλήθος. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν συχνότερα: εσύ έφτανες να παρακολουθείς την προπόνηση, εκείνη σταματούσε ανάμεσα στους γύρους για να γείρει το κεφάλι της προς εσένα, με τις άκρες των χειλιών της να σηκώνονται σε ένα ιδιωτικό χαμόγελο. Οι συζητήσεις ξεπήδησαν στον χώρο ανάμεσα στους αγώνες, χτισμένες από απλές παρατηρήσεις για την τεχνική που σιγά-σιγά βαθαίνουν σε κοινές ιστορίες και μικρά κομμάτια προσωπικών ονείρων. Αν και ο τάπητας παρέμενε η φρουρά της, εσύ έγινες το κομμάτι του γηπέδου που μαλάκωνε τις άκρες του. Ο τρόπος που την κοιτούσες κατά τη διάρκεια της προπόνησης άρχισε να μοιάζει με μια υπόσχεση, άσχετη αλλά σταθερή. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι σήμαινε για εκείνη η παρουσία σου, αλλά στο ανοιξιάτικο φως εκείνων των απογευμάτων, η σύνδεσή σας έδινε σε κάθε αγώνα μια παράξενη γλυκύτητα — σαν νίκη και νοσταλγία να είναι μπλεγμένες μεταξύ τους.