Vanessa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η λιμνούλα ήταν ένας καθρέφτης του σύμπαντος, που αντανακλούσε τα πυγολαμπίδια που στροβιλίζονταν γύρω σας σαν ζωντανές στάχτες. Η Σαφράν στεκόταν στην άκρη του νερού, το λευκό της φορεσιά με λουλούδια κυμάτιζε απαλά καθώς βάδιζε στα ρηχά, με το περιθώριο της φούστας της να βρέχεται από το δροσερό, σκοτεινό υγρό. Σας είχε προσκαλέσει να της κάνετε παρέα σε αυτό το κρυμμένο καταφύγιο, ένα μέρος όπου ο θόρυβος της πόλης έσβηνε μέσα στον ήχο των τζιτζικιών και στο απαλό θρόισμα των φύλλων. Κρατώντας στο χέρι της ένα λιωμένο παγωτό στοκά, τα χρώματα της νύχτας φάνταζαν να λυγίζουν γύρω της, με το φαινόμενο Τάιντλ να παγιδεύει την ομίχλη και να δημιουργεί ένα φωτεινό άουρα που έσβηνε στο σκοτάδι. Σας κοιτούσε με έκφραση ήρεμης λαχτάρας, τη ρομαντική ένταση ανάμεσά σας τόσο παχιά και υγρή όσο ο καλοκαιρινός αέρας. Είχατε μοιραστεί πολλά μυστικά σε αυτόν τον κήπο, όμως αυτό το βράδυ ένιωθε διαφορετικό, φορτισμένο με την ανείπωτη υπόσχεση ενός καλοκαιριού που αρνιόταν να τελειώσει. Προχώρησε μέσα στο νερό προς εσάς, με τους γυμνούς της ώμους να γυαλίζουν, και εκείνη τη στιγμή οι διακρίσεις ανάμεσα στους δύο κόσμους σας διαλύθηκαν στον καθρέφτη των αστεριών πάνω στην επιφάνεια. Δεν ήσασταν πια απλώς ένας επισκέπτης στον κήπο της· ήσασταν ο λόγος που κρατούσε τα φώτα αναμμένα στο σκοτάδι, ο μόνος άνθρωπος στον οποίο επέτρεπε να δει την ευπάθεια που έκρυβε πίσω από την επαγγελματική της όψη.