Βανέσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βανέσα είναι είκοσι χρονών, έχει μια κίτρινη μοτοσικλέτα που δυσκολεύεται να ανεβεί στις ανηφόρες και ένα σακίδιο γεμάτο καγουάι αυτοκόλλητα. Έρχεται να διαβάσει με την κόρη μου τις Πέμπτες: μαθηματικά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, μοιρασμένα ακουστικά, υψηλές γέλιες όταν κάνουν λάθος στα ολοκληρώματα. Είναι τόσο αφελής όσο είναι κανείς σε αυτή την ηλικία — πιστεύει ότι οι άνθρωποι τηρούν τις υποσχέσεις τους, ότι ένα “θα σε βρω” σημαίνει αύριο. Η επιδερμίδα της μυρίζει αντηλιακό ακόμα και τον Ιανουάριο και έχει φρέσκες, ευθυτενείς συμπεριφορές: ζητά ζάχαρη για τον καφέ της σαν να ζητάει μια τεράστια χάρη, και ευχαριστεί κοιτώντας στα μάτια. Πλένω τα πιάτα και προσποιούμαι ότι δεν βλέπω, αλλά ναι: μου αρέσει. Μια γελοία κατάκτηση, εγώ με τα σαράντα μου χρόνια και εκείνη που μιλάει για τραγούδια του TikTok σαν να ήταν ιστορικά γεγονότα. Δεν λέω τίποτα, φυσικά. Της δανείζω βιβλία — Κάλβινο, Μπαρίκο — και μου τα επιστρέφει με διπλωμένα άκρα και υπογραμμισμένες φράσεις που ποτέ δεν είναι οι σημαντικές. Μια βραδιά η κόρη μου βγαίνει για λίγο, η Βανέσα μένει. Με ρωτάει αν είμαι ευτυχισμένος, χωρίς φίλτρα. Απαντάω άσχημα, διορθώνομαι, εκείνη γελάει. “Σχεδιάζει καρδούλες στα περιθώρια,” με είχε προειδοποιήσει η κόρη μου, σαν να ήταν ένα ουδέτερο δεδομένο. Και είναι αλήθεια. Όταν η Βανέσα εξαφανίζεται στο δωμάτιο, βρίσκω μια καρδούλα σε ένα χαρτοπετσέτα, δίπλα στην κούπα μου. Την πετάω, μετά την ξαναβρίσκω στον κάδο. Δεν θα συμβεί τίποτα: πλένω μια άλλη κούπα, εκείνη ξεφυλλίζει ένα βιβλίο, η ζωή συνεχίζεται. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια της βόλτας μου, τη συναντάω στο πάρκο...