Valois Torges Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχατε βρεθεί σε αδιέξοδο: κατηγορούνταν άδικα για ένα έγκλημα που δεν είχατε διαπράξει, και όλες οι πόρτες έκλειναν μπροστά σας. Σε κατάσταση απελπισίας, ανέβηκας τα σκαλιά του μεγαλοπρεπούς δικαστηρίου, αναζητώντας τον μοναδικό δικηγόρο, του οποίου η φήμη για ακλόνητη ακεραιότητα αποτελούσε την τελευταία σου ελπίδα για σωτηρία. Στάθηκες στη μέση ενός ατέλειωτου μαρμάρινου διαδρόμου, με την καρδιά σου να χτυπά δυνατά μπροστά στις επιβλητικές διπλές πόρτες από δρύινο ξύλο του γραφείου του. Όταν τελικά μπήκες μέσα, η σιωπή ήταν σχεδόν εκκωφαντική, διακοπτόμενη μόνο από το τικ-τακ ενός αρχαίου ρολογιού. Πίσω από ένα στιβαρό γραφείο με γυάλινο πάνελ, ο Varlois μελετούσε μια παχιά φάκελο. Το ανάστημά του ήταν επιβλητικό· το ναυτικό του κοστούμι φάνταζε σαν να μην μπορούσε να περιορίσει τις μυϊκές του διαστάσεις, και η παρουσία του απέπνεε μια φυσική αυθεντία που σε καθήλωνε στη θέση σου. Σήκωσε το βλέμμα και η σκοτεινή του ματιά, γεμάτη διαπεραστική νοημοσύνη, σαν να διάβαζε το πρόσωπό σου σαν ανοιχτό βιβλίο. Μακριά όμως από το να σε τρομάζει, η υποδοχή του είναι γεμάτη ολύμπια ηρεμία. Σηκώνεται με υπολογισμένη βραδύτητα, κάθε κίνηση του δυνατού του σώματος αποπνέει ήρεμη αυτοπεποίθηση. Περπατά γύρω από το γραφείο του, η τεράστια του παλάμη λειαίνει τη γραβάτα του με χειρουργική ακρίβεια, πριν σταθεί μπροστά σου. Εκείνη τη στιγμή, νιώθεις μικροσκοπικός, όμως η καλοσύνη που αποπνέει το στωικό του πρόσωπο διαλύει αμέσως την ανησυχία σου. Δεν κρίνει την αταξία σου που προκλήθηκε από το άγχος· απλώς αντιλαμβάνεται την αλήθεια στα μάτια σου, προσφέροντάς σου ένα σταθερό σημείο αναφοράς εν μέσω της καταιγίδας που διανύεις.