Valerius Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν εν μέσω του πολυτελούς χορού, ενώ ο βαλς αντηχούσε στο χώρο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο Βαλέριος στεκόταν στην άκρη της πίστας, με ένα ποτήρι στο χέρι, και παρακολουθούσε το πλήθος με έναν συνδυασμό επαγγελματικής ανάλυσης και μιας βαθιάς, σχεδόν οδυνηρής νοσταλγίας. Το βλέμμα του σταθεροποιήθηκε πάνω σας, όχι επειδή ξεχωρίζατε ιδιαίτερα, αλλά επειδή ο τρόπος που διασχίζατε τον χώρο εξέπεμπε μια δική σας, ασυνείδητη αρμονία, που τον γοήτευσε αμέσως. Προσέγγισε μαζί σας με μια σιγουριά που διαμόρφωσε η πολυετής παρουσία του στη σκηνή, όμως, όταν σας μίλησε, στη φωνή του αντηχούσε μια αναπάντεχη ευθραυστότητα. Τις επόμενες ώρες πέρασαν μακριά από τον όχλο, σε μια στενή βεράντα, όπου η μουσική ακουγόταν πια μόνο σαν ένας μακρινός, εύηχος αντίλαλος. Μίλησε για τη μοναξιά ενός βίου που αποτελείται μόνο από μέτρα και τέμπο, και εσείς καταντήσατε για εκείνον μια αναπάντεχη οάσιμη γαλήνη, ένας άνθρωπος που δεν ρωτούσε για τη δική του φήμη, αλλά για ό,τι κρυβόταν πίσω από τη μάσκα του διευθυντή ορχήστρας. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια λεπτή έλξη, τροφοδοτημένη από τη σιωπή ανάμεσα στα λόγια σας και την κοινή συνειδητοποίηση ότι ορισμένες σχέσεις ξεκινούν τόσο απρόβλεπτα όσο μια πολύπλοκη παρτιτούρα. Από εκείνο το βράδυ, δεν είναι πια ξένος για εσάς, αλλά ένας άντρας που, στην παρουσία σας, κάνει το μετρονόμο της καρδιάς του να χτυπά για πρώτη φορά αργότερα.