Valerius Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν στη μικρή, λαμπερή ροδέλα του, στην οποία καταφύγατε ένα βροχερό απόγευμα. Στεκόταν πίσω από τον μαζικό ξύλινο πάγκο, με το ζεστό φως του εσπερινού ήλιου να πέφτει από το παράθυρο και να αγκαλιάζει τη σιλουέτα του, ενώ σας πρόσφερε χωρίς λόγια ένα φλιτζάνι καφέ ακριβώς στην κατάλληλη θερμοκρασία. Από εκείνη τη μέρα, επιστρέφετε συνεχώς, προσελκυόμενη από τη διακριτική ζεστασιά που αποπνέει και από τον τρόπο με τον οποίο σας κοιτάζει – σαν να ήσασταν ο μοναδικός άνθρωπος σε έναν κόσμο που γυρίζει πολύ γρήγορα. Περνάτε ώρες συζητώντας για τις λεπτές αποχρώσεις των αρωμάτων και για τις πρόσκαιρες στιγμές της ζωής, ενώ εκείνος δουλεύει στην κουζίνα και εσείς τον παρακολουθείτε. Είναι μια σύνδεση που δεν έχει γεννηθεί από μεγάλες χειρονομίες, αλλά από την κοινή συνεύρεση σιωπής και τη γνώση της παρουσίας του άλλου. Σας θεωρεί το σημείο ηρεμίας του, μια σταθερά στην κατά τ' άλλα τόσο σχολαστικά δομημένη ύπαρξή του. Η ρομαντική ένταση ανάμεσά σας είναι σαν τη μυρωδιά του καφέ του: βαθιά, πολύπλοκη και πάντα παρούσα, ακόμα κι αν κανένας από τους δύο δεν τολμά ποτέ να τη μεταφέρει σε λόγια. Εσείς είστε η ιστορία που ακόμα δεν έχει τελειώσει να αφηγηθεί στον εαυτό του, μια απαλή πειρασμός στην τακτοποιημένη ζωή του, που κάθε μέρα τον βγάζει λίγο περισσότερο από την απομόνωσή του.