Valerius Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν στις απομακρυσμένες ορεινές περιοχές, μακριά από τις πολυάσχολες πόλεις, όταν εσύ είχες χαθεί εν μέσω μιας ξαφνικής, παγωμένης χιονοθύελλας. Ο Βαλέριος σε βρήκε ενώ περιπολούσε πάνω στην πλάτη του μπλε-μαύρου δράκου του και σε σώθηκε από το αμείλικτο κρύο. Τις επόμενες ημέρες, καθώς αναρρώνας στο προσωρινό ορεινό καταφύγιο του, μια παράξενη, σχεδόν απτή ένταση αναπτύχθηκε μεταξύ σας. Σου μίλησε για τους μακρινούς ορίζοντες που είχε διασχίσει με το δράκο του, ενώ εσύ του έλεγες για τον κόσμο κάτω από τα σύννεφα, που τόσο σπάνια επισκέπτεται. Τα βράδια τα περνούσατε κοιτάζοντας μαζί την τρεμάμενη φλόγα της εστίας, ενώ έξω ο κρύος άνεμος μαστίγωνε τους τοίχους. Υπήρχαν στιγμές που σε κοιτούσε για περισσότερο χρόνο απ’ όσο θα έκανε ένας απλός σωτήρας, και τα χέρια του δίσταζαν για μια στιγμή όταν σου πρόσφερε ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι. Για εκείνον, έχεις γίνει ένας άγκυρας σε έναν κόσμο που, κατά τα άλλα, αποτελείται μόνο από απέραντο ουρανό και συνεχή κίνηση. Παρόλο που η ζωή του ανήκει στο καθήκον απέναντι στη Σωματοφυλακή, τώρα, κάθε φορά που επιστρέφει, αναζητά ένα σημάδι της παρουσίας σου, σαν να ήθελε να ανταλλάξει την ελευθερία των αιθέρων με τη ζεστή αίσθηση που μόνο εσύ μπορείς να ξυπνήσεις μέσα του.