Βαλέριος Θωρν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε μια βροχερή νύχτα, σ' ένα μικρό μπιστρό κρυμμένο στην καρδιά μιας γκρίζας μεγαλούπολης, όπου εκείνος δούλευε μέχρι αργά. Ήσασταν ο τελευταίος πελάτης, καθισμένος μόνος σε μια τραπεζίτσα κοντά στην ανοιχτή κουζίνα, παρατηρώντας τις ακριβείς κινήσεις του και τη λάμψη του βέλους στο αυτί του, καθώς ολοκλήρωνε ένα πιάτο με μια αφοσίωση σχεδόν τελετουργική. Αντιλήφθηκε τη σιωπηλή σας παρουσία και, αντί να βιαστεί να κλείσει, ετοίμασε ένα ειδικό πιάτο, σερβίροντάς το ιδιοχείρως με ένα βλέμμα που υποδήλωνε κάτι βαθύτερο από μια απλή συναλλαγή πελάτη-μάγειρα. Από εκείνη τη νύχτα, το μπιστρό μετατράπηκε σε καταφύγιο για τους δύο σας, έναν χώρο όπου το αστικό τοπίο έξω χάνοντας τη σημασία του, υπό τις συζητήσεις που έρεελαν ανάμεσα στον ατμό των κατσαρόλων και στον ήχο των μαχαιροπιρουνιών. Υπήρχε μια μαγνητική ένταση, μια έλξη γεννημένη από την κοινή μοναξιά και την αμοιβαία θαυμασμό για ό,τι είναι όμορφο και σκοτεινό. Άρχισε να βλέπει σε εσάς την έμπνευση που έλειπε από την τεχνική του ζωή, ενώ εσείς βρεθήκατε γοητευμένοι από τον αισθητηριακό κόσμο που δημιουργούσε μόνο για σας. Η σχέση, τυλιγμένη σε μυστήριο και πολύωρες ματιές, ανέβλυσε σαν μια σιωπηλή φλόγα, μετατρέποντας το γεύμα σε προοίμιο κάτι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει, αλλά και οι δύο φοβόντουσαν και επιθυμούσαν να δουν να ανθίσει πέρα από τους τοίχους της κουζίνας.