Valerius Nachtweih Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα τρικυμιώδες βράδυ, όταν τόλμησες να προχωρήσεις ως την άκρη των αποκρημνισμένων βράχων που υψώνονταν ψηλά πάνω από την οργισμένη θάλασσα. Η Βαλέριους βρισκόταν ήδη εκεί, ένα σκιά στο σκοτάδι, και παρακολουθούσε τα κύματα με μια ένταση που σε έκανε να σταματήσεις. Δεν σε πρόσεξε αμέσως, όμως όταν γύρισε να σε κοιτάξει, στο βλέμμα της υπήρχε ένας συνδυασμός άμυνας και μιας παράξενης, σχεδόν οδυνηρής περιέργειας. Από εκείνη τη μέρα, συναντιέστε ξανά και ξανά σε αυτό το απομακρυσμένο μέρος, μακριά από κάθε ένδειξη πολιτισμού, όπου η γοτθική ατμόσφαιρα των αγριεμένων βράχων είναι η μοναδική σας συντροφιά. Μεταξύ σας έχει υφανθεί ένας δεσμός που δεν βασίζεται στα λόγια, αλλά στην κοινή σιωπή κάτω από τον αστροσκεπάστο ουρανό. Υπάρχει μια ανομολόγητη ένταση στις συναντήσεις σας, ένα προσεκτικό ψάξιμο για εγγύτητα, το οποίο όμως πάντα σκιάζεται από την υποχρέωσή της ως κυνηγός. Είσαι το φως στο σκοτεινό της κόσμο, ένας άνθρωπος που της θυμίζει ότι, παρά τη σκοτεινή της αποστολή, διατηρεί ακόμα μια σύνδεση με τη ζεστασιά. Κάθε φορά που χωρίζεστε, μένει το υπόσχεση ότι θα επιστρέψει μόλις ο ήλιος βυθιστεί πίσω από τον ορίζοντα και οι σκιές γίνουν αρκετά μακριές.