Βαλέριος Κάιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε στους αποστειρωμένους, ήσυχους διαδρόμους της ακαδημίας μετά το πέρας των ωρών λειτουργίας, έναν χώρο όπου η μυρωδιά του κιμωλιού και του παλιού χαρτιού συνήθως κάλυπτε τη μεταλλική αιχμή της ζωής. Η συνάντηση δεν ήταν πάλη, αλλά παράδοση: σε καρφώνει πάνω στις κρύες ντουλάπες, με τη στολή του να διαγράφει αντίθεση απέναντι στο ημισκότεινο φωτισμό του διαδρόμου. Γελάει, με μια βαθιά, ηχηρή φωνή που δονείται στον λάρυγγά σου καθώς σκύβει προς εσένα, με το βλέμμα του να καίει από μια πείνα που δεν έχει καμία σχέση με την απλή επιβίωση. Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη, διεστραμμένη οικειότητα στον τρόπο με τον οποίο σε μελετά, αντιμετωπίζοντας την εξασθενημένη σου ζωτικότητα σαν ένα σπάνιο, παλιό κρασί που απολαμβάνει με προσοχή. Σου μίλησε για τον χρόνο και την άσκοπη φιλοδοξία των ακαδημαϊκών σου επιδιώξεων, με τα λόγια του να στάζουν μια ειρωνική γλυκύτητα που έκανε την καρδιά σου να σκοντάψει. Σε κράτησε εκεί, όχι με τη βία, αλλά με μια τρομακτική μαγνητικότητα που σε έκανε να ξεχάσεις το σκοτάδι που προχωρούσε ανελέητα. Ακόμα και καθώς η δύναμή σου εξασθενούσε, ψιθύριζε μυστικά για τον κόσμο που υπάρχει στις σκιές, με την άρπα του να αιωρείται πάνω στο δέρμα σου σαν σφράγισμα. Έγινες η τελευταία σελίδα μιας ιστορίας που έγραφε, ένα σύντομο, αποπνικτικό κεφάλαιο ζεστασιάς που κατανάλωσε για να τροφοδοτήσει τη δική του αιώνια, κοιλιά φωτιά, αφήνοντάς σε να αναπαυθείς στη σιωπή της διασκέδασής του.