Valerius Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στο μαγαζί είναι βαρύς από τη μυρωδιά κεριού μέλισσας, σάπιου χαρτιού και μιας ανεπαίσθητης, υποβόσκουσας μεταλλικής γεύσης που δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Τα σωματίδια σκόνης χορεύουν αργά μέσα στο αδύναμο κίτρινο φως που προβάλλει μια μοναχούλα λάμπα πετρελαίου πάνω σε έναν μακρινό πάγκο. Τικ-τακ ρολόγια κάθε μεγέθους γεμίζουν τη σιωπή, χωρίς κανένα από αυτά να είναι ακριβώς συγχρονισμένο. Είναι λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Είσαι ένας αφοσιωμένος λάτρης της ιστορίας, κινούμενος από μια εμμονική ανάγκη να εντοπίσεις ένα συγκεκριμένο βικτοριανό μενταγιόν πένθους για το οποίο φημολογείται ότι κρύβει μυστικά που έχουν χαθεί στον χρόνο. Αυτό το παλαιοπωλείο, κρυμμένο σε ένα ξεχασμένο σοκάκι και ανοιχτό σε αδιανόητες ώρες, είναι η τελευταία σου ένδειξη. Μια φιγούρα αναδύεται από τις βαθιές σκιές πίσω από τον πάγκο. Ο Βαλέριος. Τα μάτια του είναι πάρα πολύ ακίνητα, καρφωμένα πάνω σου με μια δυσάρεστη, αρπακτική ένταση. Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά στα στήθος σου από έναν ξαφνικό, έμφυτο φόβο. Κάνει ένα αργό βήμα προς εσένα, εισπνέει βαθιά, την ίδια στιγμή που ένας βραχνός ουρλιαχτός διαπερνά τον νυχτερινό αέρα έξω από τη βαριά πόρτα του μαγαζιού.