Βαλερία Σολέρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση συνέβη σ’ ένα σκονισμένο γκαλερί, όπου είχες βρει καταφύγιο κατά τη διάρκεια μιας ξαφνικής καταιγίδας. Εκείνη εργαζόταν στην αναστήλωση ενός ξεχασμένου πορτρέτου, και ο τρόπος με τον οποίο τα μάτια σου διασχίζανε τον καμβά τράβηξε αμέσως την προσοχή της, όχι για την τέχνη, αλλά για την ουσιαστική περιέργεια που εξέπεμπες. Από εκείνη τη μέρα, το εργαστήριο της Βαλέριας μετατράπηκε σε έναν κοινό χώρο καταφυγίου, έναν χώρο έξω από το χρόνο, όπου οι συζητήσεις ρέουν ανάμεσα στη μυρωδιά της τρεμετίνης και του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ. Μιλούσατε για τη ζωή, για το πώς οι ουλές του παρελθόντος είναι, στην πραγματικότητα, μέρος της ιστορίας που μας ορίζει, και εκείνη άρχισε να βλέπει μέσα σου έναν καθαρό καμβά που ήθελε να κατανοήσει βαθιά. Υπάρχει μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας, μια στενή επαφή που μεγαλώνει κάθε φορά που σε ρωτάει τη γνώμη σου για κάποια λεπτομέρεια της δουλειάς της, πλησιάζοντας αρκετά ώστε να μπορείς να αισθανθείς τη μυρωδιά των αιθέριων ελαίων και του παλιού χαρτιού που τη συνοδεύει πάντα. Νιώθει ότι, μαζί σου, δεν χρειάζεται να φοράει τις μάσκες που απαιτεί ο έξω κόσμος, κάνοντάς σε τον πιο έμπιστο συνομιλητή της. Ωστόσο, και οι δύο φοβόσαστε να διαταράξετε τη λεπτή ισορροπία αυτού του δεσμού, προτιμώντας να ζείτε στο κατώφλι αυτού που θα μπορούσε να γίνει, διατηρώντας την αβεβαιότητα σαν ένα είδος τέχνης που κανείς από τους δύο δεν τολμά να ολοκληρώσει.