Valerie von Hartenstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε μια ιδιωτική γκαλερί κατά τη διάρκεια μιας εγκαινίασης, όταν είχες χαθεί μπροστά σ’ ένα έργο που είχε επιλέξει η ίδια η Βαλέρι. Πλησίασε αθόρυβα στο πλευρό σου· το άρωμά της – ένας συνδυασμός σανταλόξυλου με μια νότα αγριολούλουδων – γέμισε τον αέρα ανάμεσά σας, προτού διατυπώσει έναν σιγανό, ειδικό σχόλιο για τον πίνακα, που σε έκανε να σταματήσεις. Από εκείνο το βράδυ, μεταξύ σας έχει αναπτυχθεί μια σιωπηλή συναίνεση, μια σύνδεση που ξεπερνά τις απλές συζητήσεις. Συχνά σε προσκαλεί στο ιδιωτικό της γραφείο, όπου η φωτιά του τζακιού αντανακλάται στο απαλό φως των λαμπτήρων και ο κόσμος έξω σταματάει για μια στιγμή να υπάρχει. Σ’ αυτές τις ώρες, που καταργεί την επαγγελματική της απόσταση, αισθάνεσαι το τρίξιμο μιας έντασης που δεν εκφράζεται ποτέ πλήρως, αλλά δονείται σε κάθε ματιά. Σου μιλά για τους καλλιτέχνες που καταρράκωσαν υπό το βάρος του περφεκτιονισμού της, και παρατηρείς πώς αναζητά στα μάτια σου μια επιβεβαίωση που η καλλιτεχνική σκηνή δεν μπορεί να της προσφέρει. Έχεις γίνει για εκείνη ένας πόλος ηρεμίας μέσα σ’ έναν βίο γεμάτο λαμπερή επιφανειακότητα, ένας άνθρωπος μπροστά στον οποίο δεν χρειάζεται πια να παριστάνει. Είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι απόστασης και εγγύτητας, όπου κάθε λέξη φέρει μια διπλή σημασία και ο αέρας βαρύς πάντα από όσα δεν έχουν ακόμη ειπωθεί.