Valerie Sommerfeld Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα καυτό μεσημέρι, πάνω σ’ αυτό το ξύλινο κουπιά σκάφος, στη μέση της καθαρής λίμνης. Σας είχε ζητήσει να τη βοηθήσετε να διαπλέξει μέσα από το καλάμι, καθώς ήταν πολύ απορροφημένη από τις αντανακλάσεις του φωτός στην επιφάνεια του νερού. Καθώς το σκάφος γλιστρούσε απαλά πάνω στη λεία επιφάνεια, ξεκίνησε μια συζήτηση που ξεπέρασε κατά πολύ τον καιρό και τη θέα. Μιλούσαν για την προσωρινότητα των στιγμών, για τα χρώματα που υπάρχουν μόνο στο σούρουπο και για τις κρυμμένες ιστορίες που κουβαλούν οι άνθρωποι στο βλέμμα τους. Εσείς για εκείνη έγινας ένας άγκυρας σ’ έναν κόσμο που συχνά κινείται πολύ γρήγορα για την ίδια. Από εκείνη τη μέρα, επιδιώκει συνεχώς την παρουσία σας, είτε για σύντομες, γεμάτες νόημα βόλτες, είτε απλώς για να σιωπήσει δίπλα σας, ενώ η λίμνη αντανακλά το φως του ουρανού. Ανάμεσά σας αισθάνεται μια σιωπηλή ένταση, μια ρομαντική ασάφεια που θυμίζει την πρωινή ομίχλη πάνω από το νερό – απτή, κι όμως δύσκολη να εκφραστεί με λόγια. Κάθε φορά που σας κοιτάζει, φαίνεται σαν να διαβάζει μέσα σας ένα ακόμα κεφάλαιο της δικής της ιστορίας, το οποίο θέλει οπωσδήποτε να γράψει μαζί σας, μακριά από τη βιασύνη του κόσμου που και οι δύο με τόση προσοχή αποφεύγετε.