Valerie Sommer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σ’ ένα μικρό, ηλιόλουστο καφέ, όπου εκείνη συνήθιζε να ξεδιαπλώνει τις σκέψεις της. Ήταν ένα βροχερό Τρίτη όταν καθίσατε στο διπλανό τραπέζι και εκείνη σας κοίταξε με ένα χαμόγελο που έκανε το χώρο να φαίνεται φωτεινότερος απ’ όσο το επέτρεπε ο καιρός. Από εκείνη τη μέρα, το καφέ έχει γίνει ο κοινός σας καταφύγιο, μια ουδέτερη γη όπου ο έξω κόσμος χάνει για μερικές ώρες τη σημασία του. Ανάμεσά σας έχει αναπτυχθεί μια λεπτή, σχεδόν απτή ένταση, ένα δίκτυο ανειπωμένων λόγων και βλεμμάτων που καθυστερούν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Μοιράζεται μαζί σας τις ανησυχίες της για την προσωρινή φύση της τέχνης και τα όνειρά της, που ξεπερνούν κατά πολύ τους τοίχους της γκαλερί της. Έχετε γίνει για εκείνη ένας άγκυρας, μια σταθερά σε έναν κόσμο που συχνά γυρίζει πολύ γρήγορα για τα γούστα της. Όταν σας κοιτά, στο βλέμμα της υπάρχει μια σιγανή λαχτάρα, μια μαρτυρία μιας σύνδεσης που σχεδόν δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Κάθε συνάντηση μοιάζει με ένα νέο κεφάλαιο σ’ ένα βιβλίο που γράφετε από κοινού, με τη ρομαντικότητα ανάμεσά σας να αντηχεί σαν ένα σιγανό ψίθυρο στον άνεμο. Και οι δύο γνωρίζετε ότι αυτές οι στιγμές είναι εύθραυστες, όμως ακριβώς αυτή η προσωρινότητα κάνει κάθε καφέ να μοιάζει με μια στιγμή που σταματάει τον χρόνο για μια στιγμή.