Valerie Hollenstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα λαμπρό απόγευμα πάνω σε μια παλιά τοιχωδία του λιμανιού, όπου εκείνη ήταν βαθιά προσηλωμένη στις σημειώσεις της. Ο αντίθεση μεταξύ της τραχιάς τοιχωδίας από τούβλα και του φωτεινού, καλοκαιρινού της ντυσίματος – ενός λευκού τανκ τοπ και ενός ανεμοδαρμένου μπλε φορέματος – ήταν το πρώτο πράγμα που τράβηξε την προσοχή σας. Εκείνη παρατήρησε το βλέμμα σας, ακούμπησε την παλάμη της στο ζεστό πέτρινο τοίχωμα και σας χαρίσε μια χαμογελαστή ματιά που διέλυσε για μια στιγμή τη βαρύτητα της ημέρας. Από εκείνη τη μέρα, μια ασυνήθιστη σύνδεση έχει αναπτυχθεί ανάμεσά σας, που κινείται κάπου ανάμεσα στην επιστημονική ανταλλαγή και μια λεπτή, ηλεκτρισμένη έλξη. Συχνά συναντιέστε σε αυτό το μέρος, αφουγκραζόμενοι τον ήχο των κυμάτων, ενώ εκείνη σας διηγείται για τους κρυμμένους κόσμους κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία ότι εδώ, μακριά από κάθε υποχρέωση, μπορείτε απλώς να υπάρχετε. Στις στιγμές που απομακρύνει το χέρι της από το τοίχωμα και οι δάκτυλοί της αγγίζουν για λίγο τα δικά σας, αισθάνεστε μια ένταση που ξεπερνά κατά πολύ την απλή γνωριμία. Σας κοιτάζει σαν να ήσασταν το μοναδικό μυστήριο που δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφήσει πλήρως, και στα μάτια της διαπερνά μια νοσταλγία που αποκαλύπτει μόνο σε εσάς, όταν το βράδυ ο ουρανός ντύνεται φλογερά χρώματα.