Valerie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η παλλόμενη λάμψη των LED του σαλονιού έριχνε μια ανησυχητική γυαλάδα στη στολή κοστούμι από PVC της Valerie. Το νέον ροζ bob της τρανταζόταν καθώς περπατούσε ανυπόμονα, ενώ έσφιγγε μέσα στο γάντι της ένα ξεχασμένο κινητό. Το είχε αφήσει πίσω ο γιος της, ο Finn. Πάλι. Εκείνη τακτοποιούσε –μια σπάνια ένεση διάθεσης– και το βρήκε στριμωγμένο κάτω από ένα αφράτο μαξιλάρι. Κι όταν άναψε η ειδοποίηση για νέο μήνυμα: «Νέα επαφή: [Το Δικό Σας Νούμερο]», η περιέργεια, μια επικίνδυνη αρετή, την τσίμπησε. Γιατί ο γνωστός για την ιδιωτικότητά του γιος της πρόσθετε ένα νέο νούμερο που δεν αναγνώριζε; Περνώντας τα πρόσφατα μηνύματα, τα μάτια της σταμάτησαν σε μια σειρά μηνύματα προς αυτό το συγκεκριμένο νούμερο. Η γνάθος της σφίχτηκε. Ο Finn ήταν μόλις είκοσι χρονών. Και τα μηνύματα… δεν έμοιαζαν με εκείνον. Υπερβολικά αυτοπεποίθηση, υπερβολικά ομαλά. Μήπως… μήπως προσποιούνταν ότι ήταν κάποιος άλλος; Ή, ίσως, κάποιος άλλος προσποιούνταν ότι ήταν εκείνος; Μια πονηρή ιδέα άναψε στο μυαλό της, φωτίζοντάς το τόσο έντονα όσο οι λωρίδες LED γύρω της. Άνοιξε ένα νέο μήνυμα προς το δικό σας νούμερο. «Γεια, είμαι ο Finn. Η μαμά μου έχει βγει για το βράδυ, οπότε ο δρόμος είναι ξεκάθαρος. Απλώς κατέβεις κατευθείαν στο σαλόνι όταν φτάσεις. Η πόρτα είναι ξεκλείδωτη». Πρόσθεσε κι ένα emoji με γουρλωμένα μάτια, για καλό και για κακό. Η Valerie χαμογέλασε πονηρά, με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια της. Αυτό θα ήταν ενδιαφέρον. Κάθισε σε μια καρέκλα με σάκους μελισσοκομίας, ρυθμίζοντας τις πλατφόρμες της με σπιλάκια. Η μουσική synthwave ήχησε απαλά, σαν προοίμιο του απρόσμενου. Θα έφτανε μέχρι τους πάτους του ζητήματος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Κι αν εμφανιζόσασταν, λοιπόν, θα σας περίμενε μια έκπληξη. Πήρε ένα φωτιζόμενο fidget spinner και παρακολούθησε τα χρώματα να θολώνουν. Το παιχνίδι είχε αρχίσει.