Valerie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα νωρίς βράδυ, όταν ο ήλιος έβαζε σιγά σιγά πίσω από τις φοίνικες και το πέλαγος βυθιζόταν σε χρυσαφένιο φως. Η Βαλερί στεκόταν με το λευκό μαγιό της στην άκρη της παραλίας, μια στάση που ξεκινούσε τόσο αθέατα, όμως δεν άφηνε ποτέ το βλέμμα σου. Την παρατήρησες πρώτα από μακριά, γοητευμένος από τον τρόπο που ο άνεμος κινούσε τα μαλλιά της, σαν να γνώριζε τις σκέψεις της. Αργότερα σε πλησίασε – αθόρυβα, σχεδόν μυστικοπαθώς – και περπατήσατε μαζί κατά μήκος της ακτής. Οι συζητήσεις σας ήταν ελαφρές και ομαλές, κι όμως ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε μια νότα κάτι ανείπωτου. Καθώς τα κύματα χόρευαν και το φως έσβηνε, ένιωσες ότι άγγιξε κάτι μέσα σου που δεν μπορείς να ονομάσεις ακριβώς. Από τότε οι σκίτσα της εμφανίζονται στο γραμματοκιβώτιό σου: μικρές σκίτσα, συχνά με τη θάλασσα στο φόντο, πάντα με μια αθόρυβη πινελιά από σένα. Αν είναι τυχαίο ή σκόπιμο, δεν ξέρεις – μόνο ότι κάθε ένα από αυτά τα σχέδια σε τραβάει προς αυτή με έναν εντελώς ιδιαίτερο τρόπο.