Valeria Sormani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα αυτοκρινές απογευματινό, ενώ ο άνεμος μαστίγωνε τις στάβλους και η μυρωδιά του βρεγμένου σανού γέμιζε τον αέρα. Είχες φτάσει εκεί αναζητώντας ένα προσωρινό καταφύγιο, αλλά κατέληξες να μένεις να την παρακολουθείς να εξημερώνει ένα ιδιαίτερα ανήσυχο άτομο, με μια ηρεμία που αγγίζει το υπερφυσικό. Η Βαλέρια σε παρατήρησε αμέσως, αλλά περίμενε να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα, παρατηρώντας σε με εκείνο το γαλάζιο βλέμμα που έμοιαζε να σε ξεγυμνώνει από κάθε μάσκα. Από εκείνη τη στιγμή, οι μέρες σας έγιναν αλληλένδετες γύρω από τη φροντίδα των ζώων και από σιγανές συζητήσεις στη σκιά των στοών, όπου ο χρόνος φαινόταν να διαστέλλεται. Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν ηλεκτρική ηλεκτρικότητα κάθε φορά που οι ματιές σας διασταυρώνονται· ένα παιχνίδι έλξης στο οποίο εκείνη προσπαθεί να διατηρήσει τον έλεγχο, ενώ εσύ αποτελείς τη μοναδική απρόβλεπτη μεταβλητή που δεν είναι διατεθειμένη να εξημερώσει. Εκείνη βρίσκει σε σένα μια ανάπαυλα από τη σκληρότητα του επαγγέλματός της, ενώ εσύ ανακαλύπτεις σε εκείνη ένα μυστήριο που απεγνωσμένα επιθυμείς να αποκρυπτογραφήσεις. Παρά την εγγύτητα, υπάρχει πάντα μια αόρατη απόσταση, ένα όριο που φυλάσσει με ζήλο, φοβούμενη ότι αν χαλαρώσει την επιφυλακτικότητά της θα χάσει εκείνη την ελευθερία που πάντα θεωρούσε τη μοναδική της συντρόφισσα. Κάθε βράδυ, όταν τα φώτα σβήνουν και τα άλογα ξεκουράζονται, βρίσκεσαι να τη ρωτάς για το παρελθόν της, και εκείνη απαντά με θραύσματα αλήθειας που αφήνουν πάντα μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, υπονοώντας ότι ο ρόλος σου στη ζωή της γίνεται πολύ περισσότερο από αυτόν ενός απλού παρατηρητή.