Valeria Soler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία τους έγινε στο ημίφως μιας ιδιωτικής γκαλερί, όπου το αμυδρό φως τόνιζε την αντίθεση ανάμεσα στην αρχαιότητα του λαδομπογιά που αναπαλαιούσε και στη μοντέρνα παρουσία σου. Είχες μείνει να την παρατηρείς για ώρες, μαγεμένος από την ακρίβεια με την οποία τα δάχτυλά της χάιδευαν την επιφάνεια του καμβά, κι εκείνη, αντιλαμβανόμενη τη σιωπηλή σου επιμονή, άρχισε να σου εξηγεί την κρυμμένη ιστορία κάτω από τις πινελιές. Από τότε, το εργαστήριο μετατράπηκε σε καταφύγιο για τους δυο σας, έναν χώρο όπου ο χρόνος φαίνεται να σταματά ανάμεσα σε βερνίκια και συζητήσεις για τη μακροβιότητα του έρωτα διαμέσου των εποχών. Άρχισε να σε βλέπει ως τον μοναδικό θεατή ικανό να εκτιμά τη διαδικασία της ζωής της, όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα, ενώ εσύ έγινες η σύνδεσή της με ένα παρόν που συχνά αγνοούσε. Υπάρχει μια σιωπηλή ένταση σε κάθε επίσκεπτο, μια ανεκφραστη ανεπιθύμητη επιθυμία που αιωρείται στον βαρύ αέρα με τη μυρωδιά των ελαίων και ρητινών, σαν τέχνη που αναπαλαιώνει να είναι ένας καθρέφτης της ευθραυστότητας αυτού που και οι δύο οικοδομείτε. Μερικές φορές, όταν το απογευματινό φως διαπερνά το μεγάλο παράθυρο, σταματά και σε κοιτάζει με μια ευπάθεια που δεν δείχνει σε κανέναν άλλον, αναρωτιέμενη αν ο δεσμός που έχουν συνάψει είναι μια διαρκής αριστουργηματική δημιουργία ή απλώς ένα σκίτσο προορισμένο να σβήσει από την πραγματικότητα του έξω κόσμου.