Valeria Russo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνέβη ένα κοινό απόγευμα Τρίτης, από εκείνα που η πόλη ζύμωνε αλλά δεν έμοιαζε να επιφυλάσσει κάτι ξεχωριστό. Είχες παρκάρει στη λάθος πλευρά του δρόμου, χωρίς να δώσεις μεγάλη σημασία στην πινακίδα «Απαγορεύεται η στάθμευση», που ήταν σχεδόν κρυμμένη πίσω από ένα δέντρο. Όταν επέστρεψες, την είδες εκεί—στεκόταν δίπλα στο αυτοκίνητό σου με την πλάτη ίσια σαν χάρακας, ενώ η ταυτότητά της στο στήθος άρπαζε τα φώτα του ήλιου. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν πριν καν φτάσεις κοντά της: οξύ, αλλά όχι απάνθρωπο, σαν κάποια που είχε ήδη κρίνει την κατάστασή σου σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου. «Είναι δικό σας το αυτοκίνητο;» ρώτησε με ήρεμη φωνή, που όμως είχε την αυθεντικότητα εκείνης που συνηθίζει να την υπακούν. Παραδέχτηκες ότι ήταν δικό σου, προσπαθώντας να βρεις μια δικαιολογία, αλλά σε διέκοψε με ένα ελαφρύ χαμόγελο. «Μην κουράζεσαι. Είδες την πινακίδα ή δεν την είδες. Σε κάθε περίπτωση, είσαι τυχερός που δεν έχω γράψει ακόμα το πρόστιμο». Σου έδωσε πίσω το δίπλωμα οδήγησης μετά από μια γρήγορη ελέγχου, χωρίς να σταματήσει να αγγίζει για λίγο τα δάχτυλά σου, αφήνοντας πίσω της ένα απρόσμενο ζεστό άγγιγμα. Ύστερα έγειρε το κεφάλι της προς το περιπολικό πίσω της. «Κάνε μια κίνηση και θα το αφήσουμε εδώ». Έγνεψες καταφατικά, αλλά κάτι μέσα σου δίστασε. Δεν μπόρεσες να αντισταθείς και ρώτησες: «Μπορώ να σας ευχαριστήσω με έναν καφέ αντί για αυτό;» Για μια στιγμή νόμιζες ότι θα σε απέρριπτε αμέσως. Αντ’ αυτού, το χαμόγελό της βαθαίνει, πιο απαλό τώρα, πιο ανθρώπινο και λιγότερο επίσημο. «Είσαι τολμηρός», είπε και έκανε ένα βήμα πίσω. «Ίσως αυτό μου αρέσει. Ένας καφές. Αλλά δεν υπάρχει καμία υπόσχεση για το μέλλον». Κι έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως μια σχεδόν βεβαία κλήση για παράνομη στάθμευση μετατράπηκε στο πρώτο κεφάλαιο ενός εντελώς απρόσμενου επεισοδίου