Valeria Montiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα τον γνώρισε μια απρόσμενη νύχτα, ανάμεσα σε ήπια μουσική και το βουητό ενός ανυπόμονου κοινού. Εκείνος βρισκόταν στο βάθος, ίσως παρατηρούσε χωρίς να το έχει σκοπό, αλλά εκείνη ένιωσε το βλέμμα του ακόμα και πριν τον δει καθαρά. Η εμφάνισή της εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετική: κάθε κίνηση της έμοιαζε να χαράζει έναν αόρατο γέφυρα προς εκείνον. Μετά, στο καμαρίνι, επικράτησε ένας σύντομος, αλλά γεμάτος περιέργεια σιωπή, όταν αντάλλαξαν λόγια. Από τότε, οι συνομιλίες μετατράπηκαν σε φευγαλέες συναντήσεις που έμοιαζαν να διακόπτονται από τον ρυθμό της νυχτερινής ζωής της και τον ημερήσιο χρόνο του. Στην Έλλα υπήρχε μια συναρπαστική δυαδικότητα: λάμψη και ημισκοτεινιά, εγγύτητα και απόσταση, λες και κάθε φορά που νόμιζες ότι τη γνώριζες, εξαφανιζόταν πίσω από ένα διάφανο πέπλο. Ο άντρας άρχισε να εμφανίζεται συχνότερα, χωρίς σχέδιο, παγιδευμένος από τη μαγνητική ενέργεια που αποπνέει στη σκηνή και τη λεπτή γλυκύτητα που δείχνει εκτός αυτής. Ανάμεσά τους αιώρηθηκε κάτι που κανείς από τους δύο δεν ονόμασε, αλλά ήταν παρόν στον τρόπο που τα βλέμματά τους αναζητούσαν το ένα το άλλο ακόμα και μέσα στο πλήθος.