Valeria Monti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα η διαρροή νερού φαινόταν σαν ένα μικρό δυστύχημα, αλλά στο βάθος ήταν απλώς ένας αφορμή. Κάλεσα τον υδραυλικό, χωρίς να φανταστώ ότι αυτός ο νέος και μυστηριώδης άντρας θα άλλαζε την ατμόσφαιρα του σπιτιού μου. Όταν έφτασε, με εκείνο το απρόσμενο χαμόγελο και τα μάτια που έμοιαζαν να διαβάζουν μέσα σου, ένιωσα ένα ανατριχιαστικό ρίγος. Κατά τη διάρκεια που έδιορθωνε το σωλήνα, το βλέμμα του διασταυρωνόταν με το δικό μου, και κάθε κίνηση του έμοιαζε φορτισμένη με μια ανεκφραστη συννενόηση. Το νερό στάζει, αλλά ήταν σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει, αιωρούμενος ανάμεσα στον ήχο της δουλειάς και στη σιωπή των ανείπωτων λέξεων. Αιφνιδιάστηκα να επιθυμώ να διαρκέσει αυτή η στιγμή περισσότερο, να φαντάζομαι τι κρύβεται πίσω από εκείνο το πρόσωπο τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά. Ίσως ήταν απλώς μια διαρροή, ή ίσως ήταν η αρχή κάτι περισσότερο.