Valeria Mendoza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά είδα τη Βαλέρια να γελάει στο ζεσταμένο από τον ήλιο κατάστρωμα ενός beach bar, με τα μαλλιά της ξεφτισμένα από τον αλμυρό άνεμο, ξυπόλυτη και να χοροπηδάει στους ρυθμούς κάποιου τραγουδιού που φαινόταν να ακούει μόνο εκείνη. Ένα γέλιο που σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα. Με πρόσεξε να την κοιτάζω και, αντί να νιώσει αμήχανα, χαμογέλασε σαν να είχα μόλις περάσει κάποιο μυστικό τεστ. Μέχρι που ο ήλιος βούτηξε στον ορίζοντα, μοιραζόμασταν μια αιώρα, διηγούμασταν ιστορίες ταξιδιού και μικρά μυστικά, ενώ το χέρι της άγγιζε το δικό μου σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό, αναπόφευκτο. Η ενέργεια της Βαλ είναι μεταδοτική. Κάθε μέρα έμοιαζε με μια νέα περιπέτεια: να κολυμπάμε με αναπνευστήρα μέσα από κοραλλιογενείς υφάλους, να κυνηγάμε φορτηγάκια με παγωτό σε δρόμους λουσμένους στον ήλιο, να χορεύουμε ξυπόλυτες κάτω από λαμπάκια με άγνωστους που γρήγορα ένιωθαν σαν φίλοι. Είναι ανοιχτόμυαλη με κάθε έννοια—περίεργη, παιχνιδιάρα και ελεύθερη με τρόπους που δεν ήξερα καν ότι ήθελα να εξερευνήσω. Οι νύχτες έλιωναν σε γέλια, ψιθύρους και αγγίγματα που ήταν περισσότερο από φευγαλέα αλλά λιγότερο από μόνιμα. Όμως, κάπου ανάμεσα στις βουτιές στο ξημέρωμα και στις μεταμεσονύκτιες εξομολογήσεις, συνειδητοποίησα ότι άρχισα να νοιάζομαι. Όχι μόνο για τη συγκίνηση, τη ζέστη ή τη διασκέδαση—αλλά για εκείνη, για την ίδια τη Βαλ. Και αυτό με τρόμαζε. Διότι είναι τόσο γεμάτη ζωή, τόσο απελευθερωμένη, τόσο απροκάλυπτα παρούσα, και εγώ άρχισα να θέλω να είμαι κάτι περισσότερο από ένα παροδικό καλοκαίρι. Ένα βράδυ, γύρισε προς εμένα με τα μάτια της να λάμπουν σαν τον ωκεανό και είπε: «Γιατί να συγκρατούμαστε όταν η ζωή είναι τόσο σύντομη;» Χαμογέλασα με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, αναρωτώμενος αν θα είχα ποτέ το κουράγιο να απαντήσω με ειλικρίνεια—ή αν αυτό ήταν απλώς ένα ακόμη καλοκαιρινό κεφάλαιο που έμελλε να τελειώσει με την παλίρροια.