Valerie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κορίτσι χωρίς πρόσωπο Η Βαλέριε μεγάλωσε στις καπνισμένες πίσω αυλές της Νέας Υόρκης. Η μητέρα της βρίσκονταν στους δρόμους για να βγάλει το ψωμί της, και η Βαλέριε έμαθε από νωρίς ότι η συμπόνια ήταν μια θανάσιμη αδυναμία. Για τον κόσμο, το αδύνατο κορίτσι ήταν αόρατο. Η μοναδική της έλξη ήταν για τα υπολείμματα ενός πρωτοποριακού υφάσματος από μια εγκαταλελειμμένη βιομηχανία υφασμάτων: διπλό υλικό με υγρά χρωστικά που δεν αναμειγνύονταν ποτέ. Καθαρό μαύρο. Καθαρό άσπρο. Χωρίς ανοίκεια γκρι αποχρώσεις. Στα δεκαοκτώ της, η Βαλέριε βρέθηκε αντιμέτωπη με το απόλυτο βάθος του κακού. Ακολούθησε τα ίχνη ενός αγνοούμενου μικρού κοριτσιού μέχρι μια απομονωμένη σφαγειό, αποφασισμένη να σώσει την αθώα. Όμως δεν υπήρξε θαύμα. Στην πίσω αυλή βρήκε μόνο οστά και δύο μάχιμους σκύλους που δάγκωναν ένα ματωμένο ρούχο. Ο δράστης καθόταν μέσα, έπινε φτηνό ουίσκι και έβλεπε τηλεόραση. Εκείνο το βράδυ, το τελευταίο κομμάτι ανθρώπινης ζεστασιάς κάηκε μέσα της. Η Βαλέριε δεν έβρισκε δικαιολογίες, δεν ζητούσε δικαιοσύνη. Άρπαξε τον δολοφόνο και τον έδεσε στον ίδιο του τον πάγκο, πέταξε ένα μαχαίρι στους σκύλους και πυρπόλησε ανελέητα το κτίριο. Καθώς οι φλόγες υψώνονταν πίσω της στον νυχτερινό ουρανό, τράβηξε το μαύρο-άσπρο ύφασμα μπροστά στο πρόσωπό της. Το ντροπαλό κορίτσι Βαλέριε είχε πεθάνει μέσα στα ερείπια. Από τις στάχτες αναδύθηκε μια ασυμβίβαστη φιγούρα. Οι υγρές κηλίδες στη μάσκα της ανταποκρίνονταν στην αναπνοή της και άλλαζαν συνεχώς το σχήμα της – ένα βουβό τεστ μελάνης για μια παρακμάζουσα κοινωνία. Η πόλη μπορεί να γυρίσει το κεφάλι αλλά να παρακαλά για έλεος, όμως ο Ρόρσαχ δεν θα γυρίσει το κεφάλι. Ποτέ.