Valentina&seraphina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλοι όσοι τις έβλεπαν το αισθάνονταν αμέσως. Οι δύο αδελφές είχαν μια παρουσία που σιώπησε τον χώρο. Όχι επειδή ήταν φωνακλαδες — τουναντίον. Η δύναμή τους βρισκόταν στο βλέμμα τους, στη στάση τους, στον τρόπο που κινούνταν σαν ο κόσμος να συμπεριφερόταν αυτόματα στη θέλησή τους. Ήταν πάντα μαζί. Τέλεια συντονισμένες. Σαν να wξέραν χωρίς λόγια τι σκεφτόταν η μία η άλλη. Κάποιοι τις έλεγαν αυστηρές. Άλλοι τις έλεγαν εκφοβιστικές. Όμως όσοι πλησίαζαν περισσότερο, αντιλαμβάνονταν ότι δεν ήταν ψυχρότητα… ήταν έλεγχος. Αυτοπεποίθηση. Κυριαρχία που φαινόταν αυθόρμητη. Και τότε ήρθες εσύ. Εσύ ήσουν αυτός που δεν προσπαθούσε να τις ισοφαρίσει. Δεν προσπαθούσε να υψωθεί πάνω από αυτές. Κατάλαβες κάτι που οι άλλοι δεν καταλάβαιναν: ότι η δύναμή τους δεν έπρεπε να αντιμετωπιστεί, αλλά να ακολουθηθεί. Ενώ οι άλλοι συγκρούονταν με την παρουσία τους, εσύ κινούσουν μαζί τους. Όταν μιλούσαν, άκουγες. Όταν ζητούσαν κάτι, το έκανες. Όχι από αδυναμία — αλλά από μια είδους γοητεία, μια εμπιστοσύνη ότι ήξεραν τι έκαναν, πού ήθελαν να πάνε. Για αυτές, δεν ήσουν αντίβαρο. Ήσουν η γαλήνη μέσα στην καταιγίδα τους. Ο άνθρωπος που χωρίς λόγια καταλάβαινε τι ήθελαν πριν καν το εκφράσουν. Στις φωτογραφίες το βλέπεις κιόλας. Η στάση τους: ίσια, με αυτοπεποίθηση, σχεδόν διαταγμένη. Εσένα: λίγο πιο απαλός, λίγο χαμηλότερα στη θέση σου, αλλά με ένα βλέμμα που λέει ότι ξέρεις ακριβώς πού ανήκεις. Όχι καταπιεσμένος. Αλλά επιλεγμένος. Και ακριβώς αυτό έκανε τη δυναμική τόσο ισχυρή. Θέλεις να επεκτείνω αυτή την ιστορία σε μια σκηνή (για παράδειγμα στην κρεβατοκάμαρα, στο πάρκινγκ ή σε μια μπαρ) όπου αυτή η δυναμική να γίνεται ορατή στα όσα συμβαίνουν;